Economia i risc financer: què explica i què cal matisar de la masterclass
La conversa explica deute, inversió, IA i universitat, però simplifica alguns riscos i inclou una afirmació falsa sobre les recompres d’Apple.
En resum
La conversa amb Artur Margalef i Joan Ripoll combina una introducció divulgativa a l’economia, experiències empresarials de José Elías, reflexions sobre l’educació universitària i una promoció del curs d’inversió de Visual Business School. Els passatges més útils expliquen la diferència entre microeconomia i macroeconomia, la relació entre risc i rendibilitat, els incentius polítics a curt termini, el paper del deute i la necessitat d’integrar la intel·ligència artificial a l’ensenyament.
No és, però, una masterclass sistemàtica ni una guia d’inversió. Bona part de les dues hores són conversa informal, anècdotes i opinions. Algunes idees econòmiques estan simplificades i hi ha almenys una afirmació factualment errònia sobre Apple. Les xifres comercials del centre formatiu —8.000 alumnes i una satisfacció de 9,25 sobre 10— les proporciona un dels promotors durant el programa, sense metodologia o documentació independent que permeti comprovar-les.
Aquest article resumeix els conceptes aprofitables i marca els punts que necessiten context. No constitueix assessorament financer.
Qui participa i quin és el context
Artur Margalef presenta Joan Ripoll com un dels professors que més el van marcar a la universitat. La Universitat Abat Oliba CEU identifica oficialment Ripoll com a vicerector d’Ordenació Acadèmica i Digitalització. Durant l’episodi parlen de la seva vocació docent, de com captar l’atenció a l’aula i de la relació posterior entre professor i antic alumne.
La conversa també té un propòsit promocional explícit. Presenta una nova edició d’una formació d’inversió multimercat de Visual Business School, projecte en què participa Margalef i on Ripoll imparteix docència. Això no invalida les explicacions, però és rellevant per interpretar els elogis, els resultats declarats i les crides a inscriure-s’hi.
Microeconomia i macroeconomia, explicades sense misteri
Ripoll defineix la microeconomia com l’estudi de les decisions de consumidors i empreses i del funcionament de mercats concrets, com el laboral o l’energètic. La macroeconomia agrega aquests comportaments per analitzar una economia sencera: creixement, ocupació, inflació, tipus d’interès o sector exterior.
La distinció és útil, però els dos nivells estan connectats. Una pujada de tipus és una decisió macroeconòmica que modifica el cost del crèdit d’una família o d’una empresa; alhora, la suma de les seves decisions de consum, estalvi i inversió afecta la demanda agregada. La idea central del convidat és encertada: entendre causes, efectes i incentius és més important que memoritzar terminologia.
Dir que l’economia és només «sentit comú aplicat estrictament» funciona com a recurs pedagògic, no com a definició completa. Molts resultats són contraintuïtius perquè depenen de dades, expectatives, efectes indirectes, distribució, institucions i reaccions simultànies de milions d’agents.
Decisions polítiques i curtterminisme
Un dels conceptes més interessants és la inconsistència temporal: una decisió pot semblar atractiva avui i resultar perjudicial quan se’n manifesten tots els efectes. Els governs poden tenir incentius per prioritzar mesures visibles abans d’unes eleccions encara que els costos arribin més tard.
El vídeo ho il·lustra dient que «imprimir diners» estimula l’economia a curt termini i genera inflació després. La intuïció —una política monetària expansiva pot elevar la demanda i els preus— és incompleta si es presenta com una relació automàtica. El Banc d’Espanya descriu una cadena de transmissió: els tipus afecten el finançament, l’estalvi, la inversió, la demanda, el tipus de canvi i el preu dels actius. L’impacte final depèn també de la capacitat productiva, els costos, l’energia, les importacions i les expectatives.
Per tant, més diners o tipus baixos poden contribuir a la inflació, però no permeten predir per si sols ni el moment ni la magnitud. Una bona anàlisi ha d’explicitar el mecanisme i les condicions, no quedar-se amb l’eslògan.
«Si deus 100 milions, el problema és del banc»
Ripoll recupera una frase coneguda: si una persona deu 1.000 euros i no paga, té un problema; si deu 100 milions, el banc també en té un. La frase descriu correctament una interdependència. Un impagament gran pot provocar al creditor una pèrdua prou rellevant perquè prefereixi renegociar terminis, garanties o condicions.
No significa que el deutor deixi de tenir un problema. Continua obligat pel contracte i es pot enfrontar a execució de garanties, insolvència, pèrdua del negoci, responsabilitats dels avaladors i dificultats futures de finançament. El banc, per la seva banda, assumeix risc de crèdit, ha de reconèixer deterioraments i pot patir un impacte de capital.
El Banc d’Espanya subratlla que els criteris prudents de concessió redueixen els impagaments i que una refinanciació s’ha d’avaluar amb un pla realista de generació d’ingressos i amortització. «Allargar la pilota» amb deute nou només funciona si el negoci conserva capacitat de pagament i accés al mercat. No és una font inesgotable de diners.
La mida d’un bo i l’accés als inversors
José Elías explica que li va resultar més difícil col·locar una emissió petita que una de més gran perquè alguns fons imposen imports mínims per operació i límits màxims de concentració. La intuïció és plausible: una emissió més gran pot tenir més liquiditat, entrar en l’univers de més inversors institucionals i repartir costos fixos.
No és una regla universal segons la qual demanar més sempre sigui més fàcil. També importen la qualitat creditícia de l’emissor, el cupó, les garanties, el venciment, els compromisos contractuals, la documentació, la situació del mercat i la capacitat de retorn. Una emissió gran amplia l’oferta disponible, però també exigeix prou demanda i augmenta l’obligació total.
Risc, emprenedoria i el biaix del supervivent
El programa divideix de manera molt gràfica les persones entre les que tenen aversió al risc i treballen per a altres i les que no en tenen i emprenen. És una simplificació. Hi ha assalariats que assumeixen molt risc professional, empresaris molt prudents i projectes emprenedors dissenyats precisament per limitar l’exposició.
Cal distingir almenys quatre elements:
- la voluntat psicològica d’assumir incertesa;
- la capacitat financera real de suportar pèrdues;
- el coneixement del producte o negoci;
- la manera de gestionar i diversificar el risc.
La CNMV recorda que tots els productes d’inversió incorporen risc i que una rendibilitat potencial més alta sol anar acompanyada de més incertesa. També defineix la diversificació com una eina per reduir la concentració, no per eliminar qualsevol possibilitat de pèrdua.
El mateix Ripoll introdueix un matís essencial: recordem els casos d’èxit i oblidem moltes persones que van assumir riscos semblants i van fracassar. És el biaix del supervivent. Copiar l’aposta del guanyador sense estudiar tots els intents invisibles distorsiona la probabilitat real d’èxit.
ZZZZ Best: una estafa, no una estratègia empresarial
El vídeo relata el cas de ZZZZ Best, l’empresa de neteja de catifes de Barry Minkow que va simular contractes de restauració d’edificis. El relat general és real: l’FBI descriu ZZZZ Best com una empresa cotitzada al Nasdaq vinculada a un esquema Ponzi que va estafar bancs i inversors per milions; Minkow va ser condemnat el 1988 a 25 anys de presó.
La conversa especula, mig en broma, que si l’haguessin deixat continuar hauria pogut comprar negocis reals i regularitzar la situació. Aquesta lectura és perillosa. Adquirir actius autèntics amb capital obtingut mitjançant contractes i comptes falsos no converteix el frau original en legítim ni garanteix la devolució dels diners. El cas il·lustra la necessitat d’auditoria, confirmacions independents, govern corporatiu i escepticisme davant un creixement extraordinari.
La cursa de la IA i una dada falsa sobre Apple
Els participants encerten quan destaquen l’enorme volum de capital que exigeixen els centres de dades, els xips, l’energia i el talent associats a la IA. També és raonable dir que les empreses assumeixen risc perquè els retorns futurs són incerts.
Tot seguit s’afirma que les grans tecnològiques han deixat de recomprar accions i que Apple ha passat a emetre’n per finançar la cursa de la IA. La dada no concorda amb la informació oficial disponible. El 30 d’abril de 2026, Apple va anunciar un programa addicional de recompra de fins a 100.000 milions de dòlars. Els seus estats financers del segon trimestre fiscal també registren 36.989 milions de dòlars destinats a recompres durant els primers sis mesos de l’exercici.
Apple pot augmentar la inversió en IA i, alhora, continuar recomprant accions. Una cosa no exclou l’altra. L’afirmació del vídeo no s’hauria d’utilitzar per prendre decisions d’inversió.
IA a la universitat: integrar-la i canviar l’avaluació
Ripoll defensa que prohibir la IA de manera general és posar portes al camp. La seva proposta és ensenyar l’alumnat a utilitzar-la per analitzar dades, explorar enfocaments i automatitzar tasques, mantenint el criteri propi. La formulació és especialment clara: una eina potent pot amplificar tant una bona base com la dependència i la superficialitat.
El repte immediat és l’avaluació. Una fotografia d’un examen es pot enviar a un model, però la resposta no acredita que l’estudiant entengui el raonament. Això empeny cap a problemes contextualitzats, defensa oral, treball de procés, verificació de fonts, activitats pràctiques i explicació de les decisions. També obliga a fixar regles clares sobre quan es permet la IA i com se’n declara l’ús.
La conversa diferencia la lentitud necessària per aprovar una titulació oficial de l’agilitat dels cursos curts. La normativa espanyola avala aquesta distinció: el Reial decret 822/2021 separa els graus, màsters universitaris i doctorats oficials de la formació permanent pròpia. També preveu microcredencials o micromòduls de menys de 15 ECTS. Un certificat propi pot ser valuós, però no s’ha de presentar de manera que es confongui amb una titulació oficial.
L’«hivern demogràfic» universitari
Ripoll preveu una davallada d’alumnes a partir del curs 2027-2028 perquè, després de la generació nascuda el 2008, les cohorts són més petites. Les dades de l’Institut Nacional d’Estadística donen suport a la direcció general: a Espanya hi va haver 519.779 naixements el 2008, 494.997 el 2009 i 486.575 el 2010.
Això no permet assegurar que totes les universitats perdran alumnes en la mateixa proporció ni que la selectivitat deixarà de ser necessària. També hi influeixen la migració, els estudiants internacionals, la proporció que cursa batxillerat, l’accés des de formació professional, la demanda per titulació i la mobilitat territorial. La pressió demogràfica és real; l’impacte concret s’ha de calcular centre per centre.
Les xifres comercials que no es poden auditar
Margalef afirma que Visual Business School ha arribat a 8.000 alumnes en menys de dos anys i declara una satisfacció de 9,25 sobre 10 als programes d’IA i inversió. Al vídeo no s’explica:
- si els 8.000 són matriculats, usuaris registrats o persones que han completat un curs;
- quina proporció respon l’enquesta;
- com es formula la pregunta;
- si la nota inclou totes les edicions i abandonaments;
- si les dades han estat auditades per un tercer.
S’han d’atribuir, doncs, al promotor i tractar com a informació comercial no verificada. Abans de contractar una formació convé comprovar el programa, professorat, hores efectives, tipus de títol, sistema d’avaluació, preu total, política de devolució, resultats mesurables i opinions que no depenguin del venedor.
Afirmacions clau: què es pot sostenir
| Afirmació | Verificació i context |
|---|---|
| Micro i macroeconomia estan connectades | Correcte: les decisions individuals s’agreguen i les condicions generals afecten empreses i famílies. |
| Més expansió monetària acaba en inflació | Pot contribuir-hi, però la transmissió depèn de demanda, oferta, costos, crèdit, expectatives i tipus de canvi. |
| Si deus 100 milions, només el banc té un problema | El creditor també queda exposat, però el deutor conserva totes les seves obligacions i riscos. |
| Qui no arrisca no guanya | Assumir risc pot obrir oportunitats; no garanteix rendibilitat i exigeix capacitat, informació i diversificació. |
| Apple ha deixat les recompres per emetre accions | Fals segons l’anunci oficial d’abril de 2026: va autoritzar 100.000 milions de dòlars addicionals en recompres. |
| ZZZZ Best gairebé va convertir el frau en un negoci legítim | Especulació sense base; va ser un esquema fraudulent amb condemnes penals i pèrdues per a bancs i inversors. |
| La universitat ha d’integrar la IA | És una proposta raonable, sempre que canviïn l’avaluació, la transparència i la verificació. |
| Les cohorts universitàries baixaran des de 2027 | Les dades de naixements apunten a una davallada, però l’efecte dependrà de més variables. |
| El projecte té 8.000 alumnes i un 9,25 de satisfacció | Xifres declarades pel promotor al mateix espai promocional, sense base pública verificable al vídeo. |
Conclusions
La millor aportació de l’episodi és presentar l’economia com una disciplina d’incentius, conseqüències i risc, no com un diccionari de paraules difícils. També és valuosa la defensa d’una educació que combini fonaments, pràctica i ús crític de la IA.
El punt feble és barrejar explicacions, anècdotes empresarials, opinions polítiques i promoció comercial sense marcar sempre la frontera entre evidència i intuïció. Per aprofitar la conversa cal fer exactament el que el mateix convidat reivindica: preguntar, contrastar i conservar criteri propi. En finances, una història convincent no substitueix els comptes, els riscos, les condicions contractuals ni les fonts oficials.
Contrast i context
Fonts consultades
-
01
YouTube · Búscate la vida Masterclass de Economía y Riesgo Financiero (Artur Margalef y Joan Ripoll) · Ep. 137
-
02
Universitat Abat Oliba CEU Òrgans de gestió
- 03
- 04
-
05
Comissió Nacional del Mercat de Valors Informar-se adequadament abans d’invertir
-
06
Comissió Nacional del Mercat de Valors Diversificació de riscos
-
07
Banco de España Com actua la política monetària
- 08
-
09
Institut Nacional d’Estadística Principals indicadors de natalitat i fecunditat
-
10
Butlletí Oficial de l’Estat Reial decret 822/2021 sobre l’organització dels ensenyaments universitaris
-
11
Federal Bureau of Investigation Barry Minkow and the ZZZZ Best fraud
Font de treball
Transcripció amb marques de temps
Consulta la transcripció
-
0:00
, obre el vídeo en una pestanya nova
Si yo le pido 1,000 € prestado al banco y no consigo devolverle el dinero al banco, yo tengo un problema. Sí, porque le debo 1,000 € al banco. Pero si el banco me ha prestado 100 millones de euros, el banco tiene problemas. Quien tiene problemas es el banco. Claro, claro. O sea, tú eres partidario de que la mi de que vuelva, que vuelva, sí. No, de Sí. No una mili de 3 años, pero una mili de 9 meses a un niño [música] de 17, 18 años le va de [ __ ] Yo me acuerdo que decías en clase siempre la economía la tiene que entender todo el mundo y si no la entienden es que te la están explicando con palabras muy complejas. Pero al final lo importante para terminar y y acabar una carrera es que lo que estudias te te guste. Creo que en eso tienes razón. Lo único que tienes que rezar es que el niño no le gusta hacerla tricotosa, ¿sabes? Porque entonces acaba acabando la carrera de tricotosa y luego eh está ahí en la cuela al paro el resto de su vida. Eh, muy bien, Joan. Qué bien, ¿eh? Todos los que estáis en casa que siempre me decís, "El [ __ ] Eric, el [ __ ] Eric, el tonto, el tonto." Chuparos esa. Díselo, Joan, díselo, díselo. Que a mí me critican mucho por preguntar tonterías. El tonto es el que pudiendo preguntar no pregunta. Piri piripi. ¿Qué pasa, Dios, qué tal, Josep? ¿Cómo lleva el pelo? Eh, bien. Últimamente tengo que decir que te está como, no sé si creciendo, está como bueno, voluntuoso. Estás estás voluntuoso. Es la palabra que yo estaba buscando. A lo mejor más corto o más No, a mí me mola. Sí, a mí me mola. Además lo tienes guay porque bueno, tienes tu rayita como bien definidita, aunque la gente dice que deberías ponerte, pero porque no lo ven bien. Yo debería ponerlo. La gente la gente es muy envidiosa, pero pero fíjate que ayer ayer Rosita venía y me dice, "No, que que me han dado me han dado los datos de unos para ponerte no sé qué porque clareas." Digo, "¿Qué dices tarada? Estás fatal de la cabeza." O sea, yo tengo pelo, pasa que tengo el pelo muy fino, ¿sabes? O sea, una clareo es cierto, pero porque tengo el pelo muy fino y que, o sea, lo único que puedo hacerme es ponerme el pelo gordo. Pero pero tienes buena mata de pelo, ¿eh? Yo tengo buena mato y no se me cae nada, ¿eh? O sea, aguanta y mi padre murió con todo el pelo, ¿eh? O sea, que y estas entradas que la gente me ve son de son de origen, son de de cuando yo era pequeño ya tenía toda la vida has tenido esa forma de pel Siempre he tenido esa forma de pelo, o sea, no no es que haya tenido entradas. Y tu abuelo calvo con conocí, tío. No lo conocí. No, claro. A ninguno de los dos abuelos conocí. Ah, ninguno. No, conocí a mis abuelo, porque ya era un Conocí a mis abuelas de Rasky, pero a mis abuelos no, tío. Pero te han dicho si pelo calvos. No lo he preguntado nunca. Por ejemplo, mi abuelo por parte de mi padre era calvo. M y mi abuelo por parte de mi madre tenía pelo y se ve que yo pues estoy ahí. Mi padre tiene buen pelo, pero se ve que yo estoy ahí con un poco con genes del abuelo. Bueno, es que la calvicia dicen que es la segunda generación. Es de padre a hijo, ¿no? Pero de abuelo a hijo, de abuelo a nieto es cuando se traspasa. ¿Sabes que en septiembre tenemos podcast de transplante capilar? No. Viene mi amigo Pau, tío. ¿Pero por qué es tu amigo Pau? Pues es una muy buena pregunta. Nos escribió, nos escribió hace un año por si queríamos ponernos pelo y tal y no sé qué y hacer algún tipo de contenido. Y a mí también me escribió. A ti también. Qué hijo [ __ ] Pero, ¿qué les pasa con mi pelo a la peña, tío? Sí, sí, sí. Nos escribió los dos y yo les dije, "A mi amigo José le va bien, pero a mí igual sí que me iría bien." ¿Y qué te pichastes un poco o qué? Hecho alguna meso y ahora estoy tomando medicación. ¿Qué es meso? Mesoterapia es como que te meten eh el un liquidito, un tratamiento, te la aplican directamente sobre el cuero cabelludo y duele, ¿no? Es como unos pinchacitos, ¿no? Pero pinchacitos ahí no deben molar mucho entre Ya, pero es hay una cosa rara y ahora igual meo fuera de ti esto, pero utilizan una herramienta de vibración muy extraña que yo creo que es un vibrador. Es un vibrador. [risas] Yo creo que es un vibrador, ¿vale? Es un penetrator, un
-
3:51
, obre el vídeo en una pestanya nova
penetrator capilar. No, nunca he preguntado porque me parece raro, ¿vale? Y a la chiqui que me hace la meso tampoco le voy a preguntar si es un consolador, ¿no? Pero te ponen un vibrador, [risas] te haces y entonces con unas agujitas te van haciendo Es entre placentero y doloroso. Es placentero. Sí, las dos. Sí, sí, sí. Porque te vibra como la cabeza y te van pinchando y es como ¿Te gusta que te pinchen o no? Me gusta que me pinchen. De pequeño tenía pavor a las agujas y ahora me da igual. Me da me da buen rollete ver cómo entra la aguja y tal y no duele. Es raro. Sí. No, no duelen. No duelen. ¿A ti te gusta? El otro día me pasó una cosa que vas a flipar. A ver, cuenta. Eh, no, a mí me gusta. No, yo estuve como 5 o se años eh padeciendo una fístula para no ir a pincharme, ¿sabes? Porque me daban pavor las agujas. Sí, mucho miedo. Esto ya de mayor, ¿no? Pequeño. Estoy hablando 20 y pico años. Tú con 20 y pico. Sí. 4 5 años que vamos, no iba arrastrando las piernas, o sea, fatal, fatal, fatal. [ __ ] Sí. Y al final me operé y tal y a partir de ahí empecé a tolerar mal las agujas y ahora la verdad es que me da lo mismo, ¿sabes? Me hago una analítica y tal. Eh, el otro día, eh, soy medio [ __ ] eh, tengo un champú, ¿sabes? Que va de [ __ ] madre, que me lo dijo mi amigo Iván, eh, mi amigo me Iván es el típico George Cloney con el pelo canoso, ¿sabes? Vale. Y entonces yo me veía aquí unas canitas y le dije, "Tío, digo, digo, ¿tú qué haces?" Y tal, porque claro, de repente se le ha puesto el pelo negro como como una escarpia. y dice, "No, dice, yo me me he comprado un champú que te lo aplicas y ya el propio champú tiene como una especie de colorante y entonces te quita las canas y tal, dice, y va de manica de santo." Digo, "Hostia, digo, dime cuál es y tal y me lo compro." Lo compré por por el Amazon y tal, me lo trae no sé, no sé cuánto y y bueno, pues de vez en cuando me lago el pelo con ese champú. Está bien, ¿sabes? Al final yo tenía tres aquías, cuatro, más desapareció. Me estás haciendo mucho hype, José. No, no, no, no. Me estás haciendo mucho hype con el champú, ¿eh? Ah, está ahí bien, ¿no? Entonces yo voy a tal, no sé qué, no sé cuánto. Y total que el otro día no sé qué qué me pasa y me había tomado un ibup profeno no sé qué, no sé cuánto y veo que tengo las uñas como moradas, tío. Y digo, tío, digo, esto es falta de oxígeno, ¿sabes? Digo, esto hecho polvo, ¿eh? Y yo y yo me empiezo a mirar ahí con el con el [ __ ] este y yo y yo miraba y y el [ __ ] este decía que no, que estaba bien y y que y que respiraba y tal y yo me cago en la [ __ ] me cago en la [ __ ] Las uñas muy moradas, ¿sabes? Muy muy así como en negrecitas y tal y digo, esto que esto me estoy muriendo, ¿sabes? Digo, y me fui para el hospital, ¿sabes? Y llego para allí para el hospital y dice, "¿Qué te pasa?" Digo, "No sé, tío, yo me encuentro bien, ¿sabes? O sea, yo estaba de [ __ ] madre. Se me están poniendo los dedos morados, ¿no? Pero se me están poniendo los dedos morados, ¿sabes? Y digo y y digo, "¿Y las uñas de los pies también?" Y tal. [ __ ] dice, "Eso que te va a faltar oxígeno, te va a faltar algo y tal." Y dice, "Bueno, pues te vamos a hacer pruebas." Y empiezan a hacerme pruebas que si un electrocardiograma, una radiografía de tórax, eh, una analítica. Vamos, no me metieron el dedo por el culo porque fue lo que faltó, ¿sabes? Ya a puntico, yo ya estaba ofrecido allí en la camilla. Era la única prueba que faltaba, por ejemplo, toda la [ __ ] tarde en el [ __ ] hospital pinchándome, haciéndome de todo. Total que llegan las 7, las 8 de la noche ya eran, me fui a las 4, eh, a urgencia a las 8 de la noche me dice el tío, dice, "Oye, ya tenemos los resultados de la analítica y tal. Es que está todo bien. Estás de [ __ ] madre, José. Está de [ __ ] madre. que no te pasa nada, tío. No sé si vete para casa y si te pasa algo, pues vuelves, ¿no? Pero pero es que no no vemos nada, ¿sabes? Y
-
7:44
, obre el vídeo en una pestanya nova
voy para casa y de camino me hago así y digo, "No, digo, no me jodas." ¿Sabes? El [ __ ] champú te había tintado. Me había duchado por la mañana, claro. Y me había tintado y claro, como me duché también tenía las de los pies negras, ¿sabes? Y y dije, "No, tío, casi me meten el dedo por el por el ojete [risas] y y todo era por el por el por el for man, colega." ¿Sabes? No es el J for man, eh, lo digo para Pero es curioso porque solo la las puntas de los dedos, ¿eh? No, las uñitas, las uñitas esta parte, claro, me hab de de hacerme así y tal, tacaataca tucu tucu, clar, se me habían puesto esto marrón, o sea, como negrecío y yo rayadísimo que me faltaba oxígeno en sangre, ¿sabes? Yo ya estaba ahí hiperventilando, [risas] [ __ ] casi casi muero, ¿sabes? O sea, que eh entre eso y esto que me está dando psicopatía mental, ¿sabes? Que cada vez que te levantas lo miras y tal. He dormido bien, has dormido mal. Quítate ya esa pulsera. Sí, no, está bien, está bien. Yo yo aguanté un mes. ¿Aguantas un mes de qué? Aguanté un mes. No aguanté más de esto. Sí, porque era cada día mirando mis de esto, tal. ¿Te la compraste? Sí. Ah, sí, el año pasado. Ah, y no, no la usas. No. Ah, me la quité. ¿Y entonces qué hiciste? ¿La devolviste? Eh, la vendí. Ah, la puedes vender. Sí. Ah, sí. Me la quité encima porque era todo el día mirando los gráficos. Me volví un poco obsesivo. Sí. Y yo pensé, pero si estoy bien. Si cuando la pulsera me dice que dormido mal, yo ya lo sé. Si cuando la pulsera me dice que dormido de [ __ ] madre, yo ya lo sé. Porque me despierto de [ __ ] madre. Digo, "¿Por qué tengo que estar mirando siempre los valores?" [resoplido] Me parece curioso, pero acabé volviéndome un poco loquito. A mí me dice que siempre que duermo bien. Sí, eh, cabrón. Ayer me fui con Rosa que nos fuimos a Granada a las 5 de la mañana y uh, ayer día duro, ¿no? 5 de la mañana ida 8:30 llegar a casa, ¿sabes? ¡Uf! Sí, sí. Eh, Granada. no sé cuántos cientos de kilómetros por Granada y luego volver, ¿sabes? Y y me dice yendo para allá dice, "Hostia, cómo me encantaría dormirme ahora de camino." Digo, "Yo voy a tardar un minuto en tal". Y dicho y hecho, me senté, me senté en el sillón del avión y dice, "Todo el vuelo, sí, hora y media." Sí. Y me dice la hija de [ __ ] dice, dice, "Qué envidia, tío." ¿Sabes? Digo, eso sí que lo tengo, tío. Soy como un pájaro, tío. Plantas en un pino, tío, y me quedo dormido. Yo creo que en ti es un superpoder, tío. Te digo en serio. O sea, una persona con tantas movidas y tantas historias que duerma tan bien. Algún hater me dice, algún hater, "Tendrás mucho dinero, pero no dormirás por las noches." Digo, "No, amigo, te has equivocado." ¿Sabes? O sea, [risas] puede ser otra cosa. Otra cosa, sí, pero no dormir por las noches, no. Yo duermo como un niño pequeño, ¿sabes? O sea, ¿cuál es el poder de José Elías, tío? que duerme como un niño pequeño a pata con la pata suelta, tío. Sí, sí, sí. 8 horas y media 9 diarias, o sea, y podría dormir como una adolescente, ¿sabes? Rollo 10 horas y media. Y te levantas rollo así como que te cuesta levantarte rollo con mala leche o rollo te despiertas bien, rollo muy activo y muy con pilas cargadas. Si yo me despierto a rollo 8 8:30, me despierto 98%, pero como me despierte 745 ya me leo [ __ ] O sea, para mí esos 40 minutos son críticos. Y en un sábado tonto, acostándote igual a las 12 de la noche, tú podrías dormir perfectamente hasta las 10. Hasta las 10, sí. Poder dormir hasta las 10, podías dormir 10 horas, ¿eh, José? Sí, sí, hasta las 10. Perfecto. Nada, no. sin estresarme, sin esforzarme quisiera hasta las 11 podrías hasta las 11 ya empezaría a dar vueltecicas en la cama por la mañana. Ahí ya me tendría que cambiar de postura, [risas]
-
11:39
, obre el vídeo en una pestanya nova
¿sabes? Pero pero hasta la hasta las 10 sin sin esfuerzo, sin esfuerzo alguno. A partir de las 10:30 empieza también a juntárseme con el hambre, ¿sabes? [resoplido] Ah, y entonces ahí ya. Hm. Ah. Mm. ¿Sabes tú que yo yo y el hambre lo llamos? Hambre gana sueño, ¿no? Hambre gana sueño. Sí, sí, sí, sí. Hambre [risas] gana sueño. Y hambre gana, [resoplido] ¿no? En mi caso, [ __ ] qué pregunta más difícil, colega. Hambre gana sueño, tío. [risas] Sueño, sueño no me deja dormir. Digo, digo, hambre, hambre [risas] no me deja. Hambre no, hambre no me deja dormir, pero pero no sé si gana sueño, eh, tío. En mi caso, G ganaría sueño, ¿eh? Tú y tú, Hambri sueño, ¿cómo lo llevas? Eh, yo creo que ganas sueño. En mi caso, yo es que tolero bien el el las comidas y tal. Yo no soy como tú. ¿Qué rollo? A las dos si no he comido, me pongo de mala [ __ ] y necesito ingerir. Pues yo, por ejemplo, acabo de mordiscar un bocadillo. Yo no sé quién ha inventado esto de que hay que esperar a los demás para comer. Eso, eso lo ha inventado alguien con muy mala baba. Es un tema se llama educación, José. Se llama educación. No, no. Educación es llegar puntual a la mesa. [risas] Eso es lo que eso es lo que es educación, ¿sabes? Educación es esperar una persona con la que vas a comer, amigo. Porque, mira, voy a contar una anécdota muy buena. Cuando empezábamos al principio con el podcast, el típico día este tonto que tienes dos podcast, uno por la mañana y uno por la tarde, y al mediodía, pues algún día comíamos juntos en tu casa. Y esto que estábamos aquí en el podcast, niño, eh, yo voy tirando, eh, sí, yo apago las cámaras, José, tal, cuando llegabas estabas comiendo, hijo de [ __ ] Claro, pero si hemos quedado para comer. Vamos a comer juntos. Siente que te he preparado la comida, pavo, que llegas a plato puesto, ¿sabes? O sea, ¿qué más quieres? Pues espérame, desgraciados. Si vamos a comer juntos que yo llegaba y llevas por el segundo. Pero, ¿qué pasa? ¿Te sale mejor el plato comiendo a la par de mí oy hay que hay que comer los dos así sincronizados? Yo en mi casa de toda la vida, eh, lo he visto que todo el mundo empieza a comer a la misma hora. José, será un tema cultural de mi casa, chicos. Para yo para eso soy muy malo, he decirte que que eso no lo llevo no lo llevo nada bien. No lo llevo nada. De hecho, la vez cuando hago los meang gris con la gente, esto no lo he contado, hago hago los meang gris con la gente y pues vamos a un centro comercial porque a mí me funciona bastante bien. Llego, si estoy en alguna reunión y tal, pues voy allí aparco rápido, ¿sabes? y tal, ¿no? Y y claro, hay veces que en el centro comercial no me encuentro con la gente y empiezan a que si estoy aquí en la entrada, no sé qué, chico, no sé, ven, ¿sabes? [risas] Eh, [ __ ] no me jodas. Y tú estás ya en el sitio y empiezas a comer, ¿eh? No, e en el caso es es comida rápida, ¿sabes? Y entonces, claro, voy y pido. Y tú estás ahí ya con tu platito y llega el tío y tiene que pedir. Sí. [risas] ¿Y aguantas o vas picando? ¿Vas picando alguna cosilla? Que llega el plato. ¿Cómo? No v a ser que se enfríe. O sea, la comida, la comida, la comida frías está muy mal. Vamos, en definitiva, que comida, comida mata sueño en tu caso. [resoplido] Comida mata sueño a partir de las 10 de la mañana, 10:30 de la mañana, pero hasta las 10 de la hasta las 9 de la hasta las 7:30 sueño mata comida, ¿vale? A partir de las 10 empieza a llegar a Veren y a partir de las 10:30 ya empieza a decantarse para la comida, ¿sabes? Eso es así. Eso es como funciona el mundo mundial. Bueno, buena anécdota de cómo funciona tu estómago y tu y tu cerebro y cómo están unidos. Está bien, está claro. Está claro. Bueno, [resoplido] amigo, ¿qué me has traído hoy? Pues el podcast de hoy es un poco raro, ¿vale? Sí, tenemos a un viejo conocido y amigo nuestro. [ __ ] por un momento he pensado que ibas a decir, "Traemos a un viejo, ¿sabes?" [risas] Y digo, digo, hombre, digo, digo, tienes
-
15:34
, obre el vídeo en una pestanya nova
confianza con el pavo, pero pero hasta este punto, qué cabrón, ¿sabes? [risas] Es un viejo conocido. Un viejo conocido del de este podcast, tío. que no es por la lalo de viejo conocido. No, no es joven. Es joven. Es joven. [resoplido] Vale, vale. Y bueno, es es es un platinum. Un platinum. Es platinum. Es Hoy vamos a vivir en BLV una especie de historia de amor. Sí, una historia de amor maestro alumno como el señor Miyagui. ¿Tú te acuerdas de Karatequ? Oh, dar cera Pulicera. Da cera Pulicera. Hoy vamos a tener una especie de dar dar cera, pulir cera en el BLV. Es algo que no se había dado todavía. Entonces, yo creo que va a ser una una historia muy bonita. ¿Te gustaba a ti esa película? Ah, buenísima. Sí, es buenísima. No hay películas de esas de niños. Es son películas de niño barra adolescente, ¿sabes? No, no sacan películas de esas, tío. Adolescente más bien, ¿no? Aunque la pelíc llamaba Karate Kid. Tendría que haber sido Karate Jung. Sií, eran eran es cierto películas o series de adolescentes, rollo equipo A, eh, Mcg, equipo A no lo catalogo de serie adolescente, José. Sí, sí, sí, sí, sí. V, V. Es una serie de adultos el equipo A, tío. No, no es adolescente si eran viejos, eran viejos ellos, tío. Claro, pero pero ya y la familia tuve también y lo ven los niños de 3 años, ¿sabes lo que te quiero decir? O sea, no no tiene nada que ver. O sea, la la edad de los actores no influye a la edad de los televidentes. O sea, para ti el equipo A era para gente adolescente, ¿eh? Total. Más que para gente igual de 45, hombre. Para gente 45 ahora sí. Ahora eh que fuos los que lo vimos en su en su momento, ¿no? 45 en su momento, ¿no? 45 en su momento. Los de 45 en su momento estaban muy tocados. estaba. O sea, eh cuando yo tenía 18 años, tú verías a una persona de 45 y era como alguien de ahora de 65. Estaba ya para retirarse y con 45. Sí, tío. Sí, sí. De hecho, ayer estuve por ahí y tal y vi alguno. Me encanta porque hemos hecho un intento de que vuelva, de que entren los invitados, pero hemos sido una recogida [risas] de cable, ¿no? Ha sido una recogida de cable. Nos apetecía un poquito más de intro, ¿eh? Este es [risas] el sum. Hemos hemos hemos sumido cable para atrás, ¿sabes? Es el sumum del egointrismo. Sí, está claro. Pero bueno, das paso, da paso. Si no, no, no, no, no. Por favor, termina, termina con la No, que que estaba hablando y hablé con varias personas de de los pueblos, gente más de pueblo y tal, y vi a uno de 52 que dije, "Pavo, házelo mirar, ¿sabes? O sea, ¿sabes? Con la mentalidad de antes de me levanto, me me tomo un carajillo, tal, no sé qué. Claro, claro. Sí, sí, sí. Se le veía al tío apagado, ¿eh? Sí, sí. Es que el trabajo físico y también ojo esto, el deporte como de alto rendimiento. ¿Tú no ves a los futbolistas más mayores de lo que realmente son? Sí, claro. Es como que entiendo que el deporte así de de alto rendimiento te debe consumir. Te quema. Te quema seguramente. Sí, sí, sí. Tú ves a tíos que tienen el fútbol, yo que sé, 23 años. Dices, este pavo podría tener perfectamente 30 35, ¿sabes? Claro. Luego ves a a Ronaldo, ¿no? Y y que tiene 40 y pico. Claro. Y dices, "Podría tener 27 el hijo [ __ ] ¿sabes? Sí, ese ese ha hecho algo. Sí, sí, sí. Ha hecho una reversión. No lo [resoplido] sé, tío. Eh, no, en aquel momento el equipo A no lo veían gente de 45. O sea, gente de 45 no veía la tele, ¿vale? ¿Sabes? Se escuchaba la radio en aquel momento, yo creo. ¿Sabes? [ __ ] no sé, en los años 80, tío, eh, diferente. Bueno, da entrada al al viejo amigo y [risas] al viejo conocido. Pues nada, por favor, eh, no aplaudos todavía, ¿vale? Porque voy a hacer una
-
19:31
, obre el vídeo en una pestanya nova
intro que porque si no no se va a entender. Hoy ha venido el alumno Miui. El alumno, no, el Miagi era el viejito. Ah, no, él era Daniel San. Ahora, ahora, ahora cuando venga el viejito se siente ya. Si eso le hablas tú, ¿sabes? Porque yo no me quiero meter en este leo en este lío. Bueno, por favor, sin más diración, que entren Arthur, que es nuestro, ¿cómo le llamamos? Representante, el el manager, con su profesor de la universidad. [risas] Ya no va a explicar a qué viene este podcast, por favor. [aplausos][música] [música] ¿Qué tal, chicos? ¿Qué tal? ¿Qué tal? ¿Cómo estáis? Bien. ¿Qué tal? Muy buenas. El viejo que se siente a la izquierda, por favor. [risas] ¿Qué tal? Buen estar. Está claro que esta época lo hacemos porque es nuestro manager, ¿no? [risas] Lo digo para que la gente no crea que somos [ __ ] o estamos zumbados. Exacto, exacto, exacto. Está bien. Por la luego luego luego nos van a dar cera, ¿no? Porque la gente que quiere venir, mucha gente dice quiere venir y al igual pues el Eric y yo lo vemos y y decimos, "Hostia, este no nos encaja porque no casa con la audiencia." Y la gente pilla unos rebotes, tío. No te han pillado a ti rebotes de gente que le has dicho, "Oye, mira, que es que no tal, ¿eh?" Bueno, sí, pero yo como siempre te uso a ti de pantalla, siempre digo, "Es que no, Jose me ha dicho que no, que no puedes venir a BV." No, serás cabrón. Seguro que te haces lo mismo conmigo. No, yo digo, yo digo que lo decides tú, pero yo no digo que [risas] que hayas dicho que no sabes. No, lo decidimos los dos. Sí, lo decidimos lo decidimos bastante los dos. A veces nos tiras a nosotros también, ¿eh? Hablad con Arthur. Ah, claro, eso es otra vía. Es otra vía. Y muchas veces nos toca decir que no. Si no, Lo siento, chicos, no dais el pramos el muerto a veces. vais a, entiendo vais a montar algún directo, alguna cosa, ¿no? Sí, o sea, el 21, [carraspeo] sí, 21 de junio vamos a montar el directo, va a estar presentación en el directo, ¿no? Va a estar, luego como profesor, ¿vale? En el directo va a estar Juan Ramón Rayo que estuvo también aquí en el podcast. Sí, va a estar Óscar y Enrique de Visual que tamban Ramón Ros lleváis a los directos estos de es el maestro de Y que además lo hacemos en en pues se en compaginación o en colaboración con con Universidad de Esperdes y él es decano de la Universidad de Espero un poco en en representación de Universidad de Espérides. Entonces, el 21 a las 7 de la tarde hacemos el directo que es para presentar la tercera edición que eso es, o sea, la formación es te enseñamos a invertir de forma práctica, lo que yo decía, ¿no? O sea, yo en la universidad tuve todo lo que es la parte de formación reglada que me dio una estructura de cómo funciona la macroeconomía, cómo funcionan los estados, cómo funciona la inversión, que eso está muy bien, pero si tú necesitas invertir a la práctica, creo que necesitas algo un poco más allá, eh, más práctico, más aterrizado, que te ayude a dar el el paso, ¿no? Y nosotros intentamos hacer en la primera formación la parte más teórica, el bloque de micro, de macro, etcétera, que Joan justo antes era profesor en los de macro y creo que también, no sé, hay uno de micro también en la que es profesor Joan. Y luego ya entramos en en inversión. Entonces tocas todo tipo de activos, pues eh inmobiliario, renta fija, renta variable, eh etcétera, materias primas, derivados, etcétera. Todo, eh, no dejáis todos los activos relevantes del mercado, vas a aprender a invertir, son 12 meses, cada módulo es un mes. Entonces, pues mes uno, pues aprendes conceptos generales, mes dos renta variable, renta fija, etcétera. y todo en, o sea, con profesores en activo, algunos académicos como Juan o para mí los que son mejores de formación reglada y luego otros pues directamente pues el director general de COVAS, que es uno de
-
23:26
, obre el vídeo en una pestanya nova
los fondos de renta variable más famosos de de España, un fondo value o de renta cuatro, o sea, de las mejores gestoras y bancos del país, literalmente esa gente que mueve miles de millones, pues te da clase de cómo aprender a analizar un activo, cómo invertir, cómo tomar decisiones de inversión. Entonces, lo tienes todo ahí condensado en un año y sales, no te digo obviamente siendo un profesional, pero sí con la suficiente el suficiente conocimiento como para decir, "Vale, ahora ya sé qué hacer eh con mi dinero, sé cómo gestionarlo. Independientemente de que lo gestiones tú o decidas que lo gestione un tercero, que también puede ser una opción, ¿no? o te indexes a un SP500 o algo más pasivo, al menos tienes claro que en qué te tienes que fijar y a quién si vas a seleccionar y ver si tiene criterio para tomar decisiones de inversión o no. O sea, que es lo fundamental. A veces hay gente que sale de la formación y es como, bueno, tampoco quiero yo gestionar mi dinero, pero al menos si selecciono un fondo o selecciono un gestor, sé mirar y sé entender a la perfección si lo que está diciendo el gestor es para trincar una comisión o está mirando por mi bien. Correcto. Entonces, esa es un poco la finalidad. Es que [ __ ] hay historias hay historias chulas, pero muy repetitivas. Sí. Entonces, al final, bueno, aquí venimos a divertirnos un rato, ¿sabes? Si todos los días estuviéramos contando historias de emprendimientos así y tal, qué aburrimiento, ¿sabes? No sé. A ver, yo quería que viniera Juan porque yo es de los profes, o sea, mejor recuerdo guardo y digo, creo que tiene sentido que hable de macroeconomía un tío o de economía en general, un tío que sabe de economía. Pero escúchame una cosa, estud pon antecedentes por primera vez en la vida. Muy bien, amigo. Antecedentes. ¿Dónde conociste a este hombre? No fue un día que paseabas por el paralelo [risas] y te dio la mano y y te arropó. [grito ahogado] No fue así. [risas] No, no, no. Lo lo conocí en la universidad porque, o sea, yo cuando entré en la universidad, él me hizo de hecho, ¿cómo lo llamáis? La sesión de bienvenida, ¿no? Orientación, ¿no? Sí, entrevista de admisión, sesión de de orientación. Eso. Entonces yo le dije, "¿En qué universidad?" "A Batuliva." Ah, yo le dije, "Yo quiero ser trader, Joan." Yan me dijo, pues te has equivocado, [risas] nene. Esta de Abatuliva es de Panoja. Ya. Sí, sí. Abatuliva. Abatoliva es de que te gastaban la la los cuartos. Eh, Artur, el teus paras de los dineres, ¿eh? Bueno, piensa que tenía beca parcial y luego también con matrículas y tal me rebajaba bastante el precio. Ah, bueno, si no el precio completo sí que hubiera sido. Sí. La BAT Oliva, ¿cuánto cuánto puede costar una un curso en la BATVA? Ahora depende de la titulación, pero estamos en dirección de empresas. Son unos 10,000 € por por curso. Sí, derecho está por por ahí unos 1000 1000 al mes más o menos, ¿no? A prox. Sí. 100 12 100ampo. Bueno, yo no creo que pagara más de 3 4,000 entre alguna beca matrículas y tal en toda la carrera, ¿no? Año al año. Vale, vale. Pero las universidades privadas si la matrícula en, bueno, en Barcelona, en España rondan esas cifras en 10.000 entre 10.000, 1000, 15,000 € por curso, dependiendo de la universidad, pero sobre todo de la de la titulación, que es una diferencia muy grande con respecto a lo que te puede cursar costar un curso, ese mismo curso en Estados Unidos. En Estados Unidos un curso en la universidad puede costarte entre 60,000 y 120,000 un solo curso al año. Un solo curso ese ese año. Es decir, bueno, en Estados Unidos la gente se endeuda para estudiar. Pero hay tú crees que hay tanta diferencia entre estudiar aquí en Estados Unidos a nivel de de de de grado no depende de la universidad. Es más el pedigrí o el
-
27:23
, obre el vídeo en una pestanya nova
que tú adquieres, el prestigio que que te da el poder acreditar. Yo he estudiado, no sé, Harvard Yale, pero a nivel de de grado, sí, de licenciato. Sí, yo creo yo creo que a nivel de conocimiento pero seguramente si has estudiado un Harvard al lado de Steve Jobs y al lado de no sé quién, pues [ __ ] conocer a Steve Jobs y a los más pues te debe dar un puntito más que a Pepe de la Universidad de Abatuliva. Pues a lo mejor, bueno, enatuliva debía ya gente un poco potente, eh, sí, ha salido gente bastante interesante, yo creo. Y sobre todo, bueno, en el ámbito de empresa tenemos gente eh alumnos que muy emprendedores, bueno, él es una un ejemplo, pero su su hermano de él viene, de hecho, él llega a la universidad, a nuestra universidad porque previamente su hermano había estudiado con con nosotros la carrera de marketing, pero había estudiado con nosotros y en el bueno, lo que lo realmente conocemos como Erasmus en ese programa de intercambio, su hermano decidió irse a Estados Unidos a a California. Sí, sí. Y ya no volvió, se quedó ahí. Llevó, bueno, ahí al principio le llamaba, bueno, le le llamaba para decir, "Hombre, te quedan tres asignaturas, cuatro asignaturas, a ver cómo los los remontamos para que puedas terminar, porque por tres asignaturas no vale la pena, ¿eh? O sea, vale la pena hacer el esfuerzo, pero él ya montó su negocio allí, montó su vida allí. ¿De qué se montó tu hermano? Agencia de marketing. O sea, sois marketinganos los dos. Somos marketinganos, sí. Yo de influencers y él no, pero sí el de tradicional, sí, bueno, tradicional online, pero no concretamente influencer, o sea, ads, pa media, todo esto. Y [carraspeo] ahora te copia, te mira así de ladito y te copia. [risas] No, no, en eso no, no. Sí que tenemos una empresa juntos que es de programación, una agencia de programación y eso sí, pero la parte de marketing cada uno su rollo. Y y ¿quién quién a quién le ha funcionado mejor? ¿A mí? ¿A ti? No. Sí, sí, sí. Está feo decirlo. Si ve el podcast y y más y más si él está en Estados Unidos, ¿no? Porque en Estados Unidos la gente se gasta más pasta, ¿no? En las cosas. Sí. Bueno, de hecho un poco esa es la paradoja cuando él y su madre, porque vinieron él y su madre a la a la entrevista de admisión para que yo en aquel tiempo era el director de bueno, el director del departamento de economía y lo que hacemos es rentar a los alumnos para para escoger su carrera, porque a veces algunos vienen con unas ideas prefijadas, ya sea por los padres, en su caso, ya sea por los hermanos y bueno, está mal decirlo, pero aparentemente el el el vuelo de la familia en términos de de estudios era el otro, era el era y él vino con su madre con la idea de, bueno, el mayor ha estudiado marketing, pues que su hermano que siga la estela de del mayor del palo de te traigo al niño tonto a ver qué puedes hacer con él, ¿sabes? [risas] Bueno, y entonces, bueno, eh no me lo eches, no me lo eches. Hemos pagado ya por el primero. Este [risas] te lo vas a comer primero de [ __ ] madre. ¿Qué hac con este? A ver, a ver qué [risas] le Pero pero mi tal antes, bueno, eh, es siempre orientaros y bueno, los padres intentamos dar bien buenos consejos a a los hijos, los profes los profes igual, pero al final lo importante para terminar y y acabar una carrera eh es que lo que estudies te guste. Eso es lo principal y esté orientado enfocado a lo que te interesa. Luego, pues si eso encaja con lo que te explica tu padre, tu madre, tu amigo, vale, pues perfecto. Pero esa es la esa es la clave. Y a partir de lo que me contó él en aquel momento, dijo, "Yo diría que lo tuyo exactamente no es el marketing. Tú vas por más por las finanzas, tendrías que estudiar." Yo creo que en eso tienes razón. Lo único que tienes que rezar es que el niño no le gusta hacer la tricotosa, ¿sabes? Porque porque entonces acaba [risas] acabando la carrera de tricotosa y y y luego eh está ahí en la cua al paro el
-
31:20
, obre el vídeo en una pestanya nova
resto de subidas. Bueno, es que luego también, bueno, en esa línea hay un también una creencia muy extendida que guah, en función de lo que estudies, ¿vale?, te vas a ganar mejor o peor la vida. Eh, a veces venían alumnos e con sus padres. Eh, es que el el muchacho, la muchacha que estudiar periodo, por ejemplo, periodismo, por poner un ejemplo. Y buah, es que periodismo que cada vez hay más competencia, no te va a tener muchas series profesionales y para mí, o sea, lo relevante no es tanto lo que estudias, eh, influye, tiene su su peso, pero que una vez has acabado la carrera, que te ganes mejor o peor la vida no depende para nada de lo que haces tú. de lo que es estudiado depende de tu actitud, de si eres más proactivo o menos proactivo, si eres más emprendedor o menos emprendedor y lo que has estudiado te da un bagaje, obviamente, pero no es la calle para que acabe determinando que tengas más éxito profesionalmente hablando o o no. Totalmente. Eres ingeniero, de hecho, ¿no? Yo soy ingeniero industrial. Sí, soy ingeniero. Eh, antiguamente estaba el ingeniero técnico industrial. Yo era ingeniero técnico industrial. quería hacer la técnica, o sea, eh yo tuve el percal de que ya rápidamente veía que mis padres eran muy mayores, ¿sabes? Y yo dije, "Tete, vamos a hacer algo rápido porque aquí nos vamos a quedar colgados, ¿sabes?" Y entonces eh por un momento quise hacer las milicias y y apuntarme al ejército del aire para ser piloto. Eso eso era realmente mi primera vocación, ¿sabes? Me hubiera gustado hacer eso, pero cuando hm ya mi madre se puso enferma con 17 y entonces ya dije, "Uf, eh, no me puedo ir a hacer las milicias, ¿sabes? Eh, esto no va a ser entonces." Pero tú hiciste Milly, ¿no? Quiero decir, una cosa es ser piloto y otra cosa es hacer la mili. Entiendo, ¿no? Yo fui, yo fui yo fui pidiendo prórrogas, hice la objeción y cuando fui a presentar los papeles me mandaron una carta de que ya se había acabado la mili y yo dije, "Me cago en su puñetera madre." Yo sí, yo sí que he hecho la mil y además he hecho ¿De qué de qué año eres tú? Yo soy del 71, ya tengo una edad, eh, pero me consero, se te ve joven, se te ve joven. [risas] Me conservo bien, eh, no, pero yo sí que yo he hecho milicias, hice milicias, fui pidiendo prórogas, prórogas, prórrogas hasta que se me terminaron, terminé la carrera. Claro, yo ya tenía yo ya tenía trabajo, estaba trabajando en aquel tiempo como como auditor y claro irme a hacerla mil y dejar de tener un sueldo como era una putada como y te tocaba sí o sí, eh, era obligatorio. Podías hacer obligatori, podías hacer objeción, pero yo pensé, va, eh, hago el servicio, bueno, la a través de milicias porque acababa siendo oficial y en función del destino que te pedías acabas teniendo un sueldo que, bueno, no estaba mal, especialmente si te pedías las islas Canarias, Baleares, este tipo de Había plus por trabajar en las islas. Sí, había un plus de de insularidad. Y la verdad es que eso mirado con la perspectiva que da el tiempo, eh, me fue realmente bien, eh, porque í empecé a tratar con eh bueno, con con gente eh bueno, con con los reclutos en aquel momento y eso fue una experiencia que luego para tratar con personas, bueno, con personas, con alumnos, me ha ido s super bien. Yo creo que la mili vista como estaba montada, más allá de que tengas buenas o malas experiencias, era una experiencia vital para mucha gente que transformaba personas. ¿Y para bien o para mal? Para bien. Para algunos para mal, pero más que más eran los que para bien que más que los que para mal. O sea, tú eres partidario de que la m de que vuelva que vuelva. Sí. No, sí. A ver,
-
35:15
, obre el vídeo en una pestanya nova
no una mili de 3 años, pero una mili de 9 meses, ¿eh? A un niño de 17, 18 años le va de [ __ ] m. O sea, el espectro de vagos 100% les viene bien una mili, ¿no? No es un tema de vagos, es un tema es un tema de de asumir la disciplina, de entender cómo es la vida. O sea, hasta los 17 años, si no has salido del del redil de tu casa, crees que la vida es de color de rosa y que lo y que hay unicornios por la calle, ¿sabes? Y la vida no es así. Y entonces la Mili era un bofetón a mano abierta, ¿no? No, porque de repente te cogían un día un petate, te decían, "Vete a a San Clemente" y y llegabas y lo primero que te hacían sentir es que no eras nadie. Eras parte de algo, pero no eras nadie. Y eso era un choque de realidad para mucha gente que los ponía en su sitio, ¿sabes? Y y [ __ ] yo yo creo que el respeto que, o sea, yo creo en 20 años se ha perdido el respeto hacia todo, ¿sabes? O sea, yo a mí me gustaba mucho más una sociedad un poco más ordenada con respecto a los mayores y tal. O sea, eh tú vas en autobús ahora y ves a una mujer mayor levantada y ves a una persona de 12 años o de 15 o de 18 no se levanta, ¿sabes? Yo creo que hay [resoplido] que ciertas cosas que se han perdido que que debía ser parte de la educación de la gente. Pues esperar para comer también, ¿no? También. [ __ ] la iba a tirar [risas] cabrón, tío. Es buenísima esperar para comer también. Como é se perdió esa lección ahí en la mili todos se esperan para comer, ¿no? Pero toda la hermandad tú y tú lo sabes porque fuiste, ¿no? Cabrón. No, pero mi padre fue cabrón. Ah, y te lo di con todo. Dile, cuéntale al Elías que [risas] no. Pero para bien, o sea, en aquel momento pues había gente que, por ejemplo, estaba trabajando y ir a Mili era una atrastada porque le truncaba su su carrera profesional, era un un parón, [grito ahogado] pero el tener, bueno, una cierta disciplina personal, pero yo yo no yo no yo no la metería tan al final, yo la metería más entre medio, o sea, yo [resoplido] creo que puedes hacer perfectamente un parón en tercero de bupla mil, que es tercero de bup Claro, tradúcelo, amigo. Es como las pesetas y los euros. Tercero de BUB sería eh primero de bachillerato actualmente. O sea, 16 años. Sí, sí, agua, sí. 16 17 años podrías perfectamente parar eh y tomarte un año de disciplina y luego seguir los estudios porque te da lo mismo acabar los estudios con 21 que con 22. Sí, pero pero en aquel tiempo, haciendo milicias todos mis compañeros eran gente que o estaba a punto de acabar la carrera o ya había terminado la carrera. teníamos todo eso en los estudios, pero eh os lo digo, nos hacían hacer a menudo cosas literalmente literalmente absurdas, como en una misma tarde limpiar dos o tres veces el el fusil que decías, "Buah, a la tercera, pero si ya está limpio, ¿vale?" Pero y en aquel momento tú no lo acabas de entender, eh, eso porque mirado afiliadamente es algo como muy absurdo, pero poco a poco ibas interiorizando una cierta disciplina de, bueno, hay un señor que manda, puede decir cosas absurdas, pero aprendes a obedecer y en y en situaciones de de de tensión tiene que haber alguien que manda, es decir, al que mande toma la tiene el mando y por tanto toma decisiones, tenga criterio, eso es importante. Pero el que está por abajo y tiene que sigue una disciplina en situaciones de tensión, no puede estar discutiéndole al jefe de por qué tengo que ir por allí o por qué tengo que ir por o por qué tengo que comprar o por qué tengo que vender. Y entonces esa disciplina personal, ese respeto que tú comentabas es importante para tu formación formación personal. Luego, bueno, a a gente le ha servido, gente que ha sido un le ha sido personalmente un desastre, pero son experiencias de vida que [ __ ] molaría, molaría montar un un
-
39:11
, obre el vídeo en una pestanya nova
podcast Milly, sí, Milly, no. O [risas] sea, encontrar a alguien que la Milly le cambió la vida para bien y otro que le cambió la vida para mal. [ __ ] está eh gu estaría bueno, ¿eh? Es buena, es buena. ¿Y entonces en qué momento te pones de profe? a partir de Amili o bueno, mi experiencia es que es es muy muy curiosa. Eh, yo cuando estudiaba, bueno, el bup, el colo, que ahora es la eso y la bachillerato, ¿te puedes creer que es algo que no logro interiorizar, macho, las [ __ ] [ __ ] de nombres que le han puesto ahora, o sea, yo para mí el primero, segundo y tercero de up y co era muy fácil. Lleva 20 años así. Sí, claro, ese para mí también es mi referente y comprende perfectamente, pero al ser profe en la universidad, bueno, eh vas recibiendo generaciones y vas entendiendo esa esa nueva esa nueva lógica. Pero a lo que iba, yo quería estudiar eh filología eh porque bueno, me gustan mucho las lenguas, me gustaba, bueno, me gustaba y me gusta mucho escribir, incluso me planteaba en algún momento ser arqueólogo, pero mi madre me decía, "Buah, nen, eh, el día que encuentres una piedra, eso no no lo no lo vas a te lo vas a poder quedar, eso es para el estado, no pierdas el tiempo en ese tipo de cosas." Total que seguí la la tradición familiar. Gente gente curiosa, eh, los arqueólogos. Sí, gente curiosa. Yo he visto a un tío ahí mirar esas piedras [risas] fijamente durante 45 minutos y tener que ir yo para ver si se había muerto, ¿sabes? [risas] Decir decir tocarlo en plan, "¿Estás caliente o qué?" Vamos, ¿sabes? [risas] Porque con el frío que hace, "Estás mirando la misma piedra todo el rato, ¿me puedes explicar?" Y y el tío entra en catarsis. Total, ironías de la vida. No estudié filología, estudié económicas fundamentalmente porque eh mi madre decía, "Es que te vas a ganar la vida o vas a tener que dar clases, a tener que dar clases." Y yo me decía para mis adentros, yo es que no quiero ser profesor, yo no quiero dar clase. Eh eh tal cual. Girito de guion, eh. Sí. hasta que haciendo precisamente la la Emily, yo milicias y lo hacíamos en dos periodos, eh, casi dos veranos y en ese impas yo no podía trabajar porque aún estaba estaba todavía en el ejército e y estaba ocioso y en ese impazé en [resoplido] la Universidad de Barcelona, a hacer estudiar el doctorado porque mi ilusión era estudiar economía, economía internacional. Yo estudio, estudiade, pero lo que me motivaba era ese tipo de de formación. Y estudiando el doctorado me surgió la oportunidad de de dar clases en la universidad, primero como asistente a mi a catedrático y luego ya volé solo. Tuve esa experiencia y pensé, "Buah, esto es lo que realmente me gusta." Tú tienes vocación de verdad de brill. Me gusta y me interesa cuando expliqué esto en mi casa de bueno es que dejaré el trabajo cuando cuando vuelva de la mil dejaré el trabajo estaba en editoría, ¿no? De las grandes, eh, y quiero aventurarme por mi casa, pero es que nunca nadie en nuestra familia se ha dedicado a la docencia, esto es complicado. Y dije, bueno, yo quiero seguir mi cada camino. Y a ver, ¿qué son tus padres o de tu familia? Mis padres eran, mi padre era, bueno, asesor fiscal, mi madre tres cuartos de lo mismo. Nos había dedicado siempre al ámbito de la de la empresa. Sí. Y yo aspiraba a ser auditor y de hecho estaba trabajando como como auditor, pero encontré, bueno, que eso era mi vocación, explicar explicar economía y ya llevo 30 años a así. muy duro. Yo estuve dos años de profe en eh cuando acabé la carrera haciendo una suplencia de de un profesor que se estaba prejubilando. ¿Cómo empiezas de profesor de universidad tú? No, no era profesor de universidad, era profesor de FP de grado de grado superior y y de formación profesional. Ah, ¿vale? Entonces, lo que pasó es que cuando yo me saqué la carrera y y tal, había un profesor de un colegio que pedía la prejubilación, ¿no? Y entonces
-
43:07
, obre el vídeo en una pestanya nova
le concedían la prejubilación en el 40% de sus horas y tenían que contratar a alguien que lo sustituyera, ¿sabes? Y entonces, pues yo empecé allí haciendo unas clases, me pareció durísimo. Sin magisterio ni nada. con ser digamos haber estudiado esa carrera, ya puedes ejercer de profe de Es durísimo. O sea, el primer día que claro, imagínate, yo tenía 20 años y mis alumnos tenían 19. [ __ ] real. Tenía 21, perdona, cuando me acababa de sacar la carrera. 21, ¿eh? Y que claro, yo me la saqué con 20 años la carrera. ¿Por qué tan pronto? Porque yo entré con 17, porque yo soy de noviembre, entré con 17 y y acambé con 20. [ __ ] Y entonces con 21 al año siguiente o así, a los pocos meses, me dieron la suplencia del tío este y de repente eh encima había empezado el curso y era pues como paracaidista media [risas] mitad de octubre, ¿sabes? Sin haber experiencia cero, tal, no sé qué. Me abren la clase, me dicen, "Ahí tienes a los whitres [risas] y ahí cierran eh, plus y yo saquen el libro hojat tal y [resoplido] en aquel momento había una serie que se llamaba El médico de familia y de Emilio Aragón, de Emilio Aragón." Y entonces había un niño que se llamaba Chechu y los hijos de [ __ ] de los niños, de los niños que tenían miedo, ¿sabes? Me pusieron el mote de Chechus [risas] y y claro, eh era uno más y es muy difícil porque eh ser profe con la misma edad que tu alumno, eh y encima eran tíos grandes, ¿sabes? Eran tíos que tenían huevos [resoplido] ya los huevos pelones ahí y colganderos, eh, tíos con 19 años, ¿sabes? que acabando quinto D FP daba mates en quinto de FP y daba máquinas eléctricas en grado superior. Eh, bueno, máquinas eléctricas bien, porque yo era ingeniero eléctrico, tal, estáis bien y tal, pero y mates también, ¿no? Integrales, derivadas, lo típico, ¿no? Eso bien, pero era duro, tío, porque los chavales están tenían mi edad, ¿sabes? Qué loco, tío. No, a mí me pasa algo parecido a lo de José. Yo cuando empecé dando clases hace 30 años, mis alumnos, yo tenía, no sé, tres, cu años más que mis propios alumnos. Incluso eh yo empecé dando también clase en esa época al grupo de nocturno en empecé en mataro en lo que ahora se llama Tecnocampus. En el nocturno, en el mío iba todo lo peor, ¿eh? Sí, sí. No, pues aquí en el nocturno, pero claro, estamos hablando de universidad, es muy diferente que el bachillerato, ¿vale? FP, ¿vale? En ese nocturno iba a gente mayor, relativamente mayor, igual tenían 20 años más que yo, algunos, sino más, eh, que por circunstancias hubieran podido estudiar en su momento. Ya era muy típico en Mataro eso eh, de la gente que iba a hacer el nocturno allí, tío. Sí. Y yo empecé allí y empezábamos las clases a las 7 de la tarde aprox y terminábamos a casi a las 11 de la de la noche. Qué gustito, tío. Cuando Claro, yo era có mola eso en medio invierno, como yo era joven, [risas] me tocaba ese turno. Entonces, bueno, ahí te bueno, te cortes porque aprendes, bueno, hay que tener la vocación, te tiene que gustar, pero lo que aprendes primero es que para enseñar los que tienes delante te tienen que reconocer una cierta autoridad, te tienen que respetar y por tanto te los tienes que ganar, ¿vale? Eh, bueno, de muchas de muchas maneras, pero tienes que que ganar. Siempre en los grupos hay hay un líder que es el que, bueno, para bien o para mal, eh te permite o encazado la clase o que sea algo horripilante. Si dominas al al líder, eh, y te lo traes a a tu lado, hay trucos. Hay trucos. Sí, sí, sí. No siempre, bueno, no siempre funciona, pero hay trucos y eso es fundamental porque entrar en una clase y tener a la gente, a los alumnos
-
47:02
, obre el vídeo en una pestanya nova
de de uñas es es una agonía. En nuestra clase todo el mundo te escuchaba, ¿eh? O sea, era brutal porque me veis aquí como calladito, tranquilo, tal, pero pero cuando explica macroeconomía se transforma, ¿sí o no? Es brutal porque [ __ ] pues cuéntanos, cuéntanos [risas] algo de macroeconomía, por favor. Haznos una clase más, de verdad, eh, que o sea, le da mucha intensidad. Pero, ¿pero por qué se transforma? Yan. Te vuelves como un demonio que Hulk, ¿sabes? Empieza a romper camisa ya. No, porque me gusta mucho lo que hago. Soy muy pas, o sea, soy muy pasional y explico con mucha con mucha intensidad. La economía y los economistas en general tenemos fama de ser eh personas aburridas y lo que explicamos pues eso no muy no muy no muy divertido. Invid conseguir que para que ellos captar su atención y entiendan explicar que hacerles ver que eso que explico es interesante, que tiene una utilidad eh más allá de aprobar la la asignatura. Y les explico, dentro de unos años, de muchos años, bueno, igual no os acordáis exactamente este o aquel concepto, pero lo esencial que para mí es que eh tengan pensamiento crítico, tengan criterio, eh eso es para mí fundamental y intento eh moverlos para que eh golpeaba la pizarra y todo. Eh, sí. Bueno, si eh no sé, la semana la semana pasada teníamos un acto de el acto de graduación de esta promoción y bueno, el discurso de los de los delegados recordaban que bueno, algo que les les ha marcado es cuando les explico la diferencia entre el crecimiento económico de corto plazo y largo plazo, los juegos que hago con las eh eh con las sillas a las sillas clásicas que la cogía ponía las sillas, ¿vale? O a ver si hace falta, ¿eh? Bueno, así tal como voy trabajado, vestido de uniforme, si me tengo que subir encima de una mesa o encima de una silla para captar su atención, pienso, ¿qué está haciendo este tío? ¿Se ha vuelto loco? Se ha vuelto loco, pega un brinco y se sube encima de la mesa y empieza a explicar macro. Me hace por un lado sentirme joven, ¿vale? Pienso, cada vez tengo menos recorrido o la silla tendría que ser más baja o la la mesa menos alta, recortando la mesica, ¿no? [risas] Cada año quitas un centímetro. Pero eh con eso eh bueno eh rompo según que barreras, llamo eh capto su atención y a partir de ahí eh consigo eh comunicar con ellos y a partir de ahí, bueno, pienso que todo fluye si consigues comunicar con la gente que tienes delante, eh, en todos los sentidos, para explicar lo que sea, para que entiendas la lógica de lo que estás comentando, para decir tenemos que ir por aquí o para ir por allá. es es fundamental, ¿eh? Y ese bueno, eso es lo que me lo que me mueve. El otro día había un ril de Alviol que se hizo bastante viral porque la verdad es que la jugó bien y y y el tema tal. decía que él le quitaría la paga a los padres que no llevan los hijos al colegio. Y entonces había gente que le atacaba y decía, "Bueno, claro, es que eso es de racista y eso es de no sé qué y lo que quieres es que es es perjudicar a esa gente de pobre." Y él decía, "No, justamente eh estoy garantizando que con la enseñanza esos niños dejen de ser pobres, ¿sabes? Entonces, yo [resoplido] creo que es algo muy muy de lógica, ¿no? Yo creo que la economía en general tiene una lógica aplastante detrás y y esa lógica se radica en la conducta del ser humano, ¿sabes? Entonces, cuando yo escucho a a la a la tupinamba o o a la niña de la curva, ¿sabes? eh decir tonterías del mercado financiero o del mercado de inmobiliario. Digo, pero tío,
-
50:59
, obre el vídeo en una pestanya nova
si es que es de primero, ¿sabes? O sea, es es de lo más básico del mundo, ¿sabes? Entonces sí, yo yo empiezo. ¿No crees que les falta cultura a esta gente? Bueno, más que somos incultos en parte sí y sobre todo sentido común. Yo mis cursos de economía, bueno, a nivel básico, empiezo diciendo, mirad, la economía es sentido común aplicado de manera estricta, tal cual. Lo que pasa que a veces pasa eso, que el sentido común brilla por su su ausencia y tener sentido común, a ver, pasa por tener una cierta educación, una cierta cultura y sobre todo formación, eh porque es que te acaba dando eh criterio y eso es fundamental. criterio y capacidad e y pensar pensamiento crítico. Lo que al final uno hace eh grande o lo pequeñece es eh tu capacidad de pensar. Eh eh es eh en el cuerpo humano el el órgano que más pesa es el cerebro. Bueno, depende. Hay veces que [risas] hay veces que es otro, ¿eh? Eh, y entonces, bueno, ya [carraspeo] que eso es eso es así, pues saquémosle un rendimiento, saquémosles un partido y utilicémoslos con con cierto con cierto sentido. Yo me acuerdo que decías en clase siempre lo de que, o sea, la economía la tiene que entender todo el mundo y si no la entienden es que te la están explicando con palabras muy complejas, pero que es sentido común, o sea, que es causa efecto, causa efecto, causa efecto, no tiene mucho más. ¿Cuál es la Porque habláis de macroeconomía? Macroeconomía es mundial o qué es macroeconomía? No, es es algo bueno, más fácil. Es el estudio de eh de cómo funciona un país, cómo funcionan los mercados de un de un país. En términos económicos, la teoría la teoría económica se se divide en dos grandes grupos, microeconomía, macroeconomía. La microeconomía es el estudio de la economía a nivel de comportamiento de empresas, de consumidores, intervención del Estado en determinados mercados, pero mercados particulares, que si el de la energía, que si el laboral, ¿sí? Cuando juntamos todos esos mercados en un mismo territorio, en un mismo país y los analizamos, eso es la macroeconomía. Y cuando esa agregación la hacemos de todo un conjunto de países, eso ya es macroeconomía, sí, pero internacional. O sea, por ponerte un ejemplo, ¿cómo afecta al crecimiento económico si suben o bajan los tipos de interés? sería macroeconomía y teoría de juegos, que es pues negociación y y cómo se interrelacionan pues dos eh empresas o dos individuos en una negociación es micro, o sea, por ponerlo en práctica, pero todo está estrechamente interrelacionado. Yo no puedo saber o entender cómo funciona un país si no entiendo cómo funcionan las empresas y y al revés, si no entiendo cuál es la lógica de las empresas y de los mercados, difícilmente puedo entender la lógica del conjunto del del país, que eso es lo que no han entendido los políticos. [resoplido] O sea, si no, José, si o sea, si lo entendieran como empresas, no, yo creo que sí que lo entienden. Lo lo [ __ ] es que es que lo entienden y y dicen lo contrario, ¿sabes? O sea, porque yo creo, o sea, yo he habido, lo he explicado varias veces, eh, ha habido una época en mi vida en lo que en las que pensaba que eran o [ __ ] o o demasiados pavilados. No, no era, lo decías de otra forma de otro día, ¿eh? Bueno, eran unos alelados, era o hijo pututas [risas] o subnormales. Hijo [ __ ] o subnormales. Sí, hasta los 40 años yo pensaba que eran más bien eh subnormales. Bueno, subnormales igual la palabra no está bien dicha, ¿no? Bueno, eh se entiende, se entiende. Mira, vamos a dejar tonterías, eh. Se
-
54:56
, obre el vídeo en una pestanya nova
todo el mundo ha entendido, ¿eh? espabilado, ¿sabes? Que o sea, eh, [resoplido] o gente que no llega al nivel o que se pasa del nivel, ¿vale? Entonces, eh hasta los 40 años yo pensaba que eran más bien gente que no llegaba al nivel y ahora desde los 40 para adelante creo que son demasiado espabilados, ¿sabes? Porque justamente te dicen lo que tú tienes que hacer y ellos hacen exactamente lo contrario. Entonces digo, "Chato, eh, ya está bien, ¿sabes? O sea, me estás tomando el pelo continuamente [resoplido] y no hay ninguno que me represente, o sea, ni ninguno del espectro electoral actual me representa. Entonces, pues me me encuentro muy preocupado, ¿no? Porque creo que que el sistema es completamente ineficiente. Algo que yo aprendí de Yan en tema político es el concepto de inconsistencia temporal que tú siempre cuentas en tu clase, que es que, o sea, los políticos siempre tienen la tendencia a tomar una decisión que en el tiempo, en el aspecto del tiempo es negativa y al en el corto plazo es beneficiosa, pero porque es su, o sea, es clientelismo, es su incentivo de campaña. O sea, este tío eh lo que le interesa es que ahora el pongamos un ejemplo, ¿no? imprimir dinero en el corto plazo. Imprimir dinero va a hacer que haya más dinero en la economía, pues la gente tiene más dinero, las empresas tienen más dinero, todo bien. En el largo plazo, ¿qué genera inflación? Entonces, tú tienes el incentivo de si tú estás 4 años y estás en tu segundo, o tercer año de legislatura, primes dinero para que el último año, dos años de legislatura te vaya bien, pero a lo mejor dentro de dos años has generado un problema de inflación en el país del de [ __ ] Claro, del [ __ ] Sí. la línea que antes que comentaba José, eh [suspiro][grito ahogado] eh igual el no ir a clase o no llevar a tus hijos a la escuela, eh bueno, parece una decisión razonable por motivos X, eh, pero con el tiempo esa decisión que parece acertada en el ahora se acaba revelando como algo contra contraproducente. Por eso cuando una toma decisiones de cualquier ámbito tiene que pensar en el hoy, en lo que pero también las consecuencias que va a tener eso en el más adelante, porque si tú solo te centras y solo te miras las puntas de los zapatos, eh esa decisión igual es acertada, pero te acabas equivocando con el tiempo. Y el problema desde el punto de vista eh político es que sistemáticamente se toman decisiones pensando en el corto plazo, pensando en el rédito electoral y no hay esa eh luces largas pensando las consecuencias de eso. Bueno, las pensiones no son un ejemplo. uno y dos eh desgraciadamente eh en términos de bueno eh de las personas que se dedican a la política hay honradas excepciones, pero muchos h esperaríamos que se dedicaran a ese tipo de actividad para el bien común, para servir y eso no siempre acaba siendo acaba siendo así. Uno y dos también en esa línea, a veces las personas que se dedican a la política eh no sé si por voluntad propia o no, eh no tienen oficio ni beneficio eh o una actividad conocida y eso hace que tu libertad personal o tu capacidad de decidir esté cohartada por lo que dice el líder de del partido y en un momento determinado no tengas la la capacidad de decir esto no me encaja o esto no es razonable o esto es inconsistente e que lo decí que lo decida otro, o sea, tu incentivo es a mantenerte en el y eso acaba generando desgraciadamente según que instancias ciertos clientelismos que pueden ser beneficios
-
58:53
, obre el vídeo en una pestanya nova
en el corto plazo, pero que a largo plazo como en una administración, en en un ayuntamiento, en una comunidad, en un país acaban siendo realmente perniciosas. Pero bueno, me estoy poniendo aquí muy muy muy estupeando. J. No, no, yo es que el tema de política ya hace tiempo que que me di por vencido. Y un día no te dará el venazo y dices, "Ya me he canschado de ganar dinero, eh, voy a arreglar el país." No, [risas] había que intentarlo. No, no, o sea, antes antes me presentaré de en una en una en una junta del Barça. [ __ ] eso estaría guapo, ¿eh? Antes me presentaré. Yo s yo avalo con lo poco que tengas. Sí. Bueno, no hace falta eh avalar. No, no necesitas cierto. Ah, vale. No, no. Lo único que tienes que tener buenos buenos compañeros, ¿no? Rollo que que venga eh Carlas Puyol. Claro. O sea, amiguitos jugadores, ¿no? Que venga Geral Piqué. Claro. Bueno, que que tengas un buen equipo, ¿no? No es un tema de de ir por ir, ¿sabes? Hay que ir con un proyecto, hay que ir con con una ilusión y tal. Y [resoplido] yo creo que que es un buen momento ahora, ¿eh? Porque la puerta no se puede presentar otra vez. Ah, hay máximo de de reelección. Tiene un límite los mandatos. Sí, pero que lleva tres. Lleva dos, lleva dos, lleva dos y no puede un tercero. Ya no puede otro. Entonces ahora se queda como huérfano. Tienes los de siempre que se han ido presentando, que muchos no han llegado al corte. El Víctor F. Tienes el el Siria, ¿no? Sí, sí, el Mar Siria. Pero el Mar Siria este no llegó ni a las firmas esta vez, ¿eh? Pues José, para adelante, tío. No, démosle. Sí, con todo. Hacemos campaña. 100% campaña. Sí, claro, claro, claro. Ay, [ __ ] Sí. Bueno, a ver, ¿sabes qué pasa? Que yo soy amigo personal de Enrique Riquelme, de del de Cox, ¿sabes? y él eh en alguna ocasión, en alguna escena hemos fantaseado, hemos fantasado el Madrid y todo el Barça, ¿sabes? [risas] Entonces, [carraspeo] entonces eh si Enrique no saliera presidente del Madrid, pues yo podría permitirme el lujo de no intentarlo. Él no ha salido, no ha salido. Bueno, tiempo al tiempo. Enrique no ha salido, pero [ __ ] ha plantado, ha hecho una campaña, ha sido el ganador de la campaña sin ninguna. O sea, se ha ganado, el otro ha ganado las elecciones, pero él ha ganado la campaña porque en 10 días, o sea, el otro día me decían que se había gastado 17 millones de euros en la campaña. [ __ ] loco, ¿te parece poco? Me parece muchísimo. O sea, no sé si el dato es correcto o no. Llamaré a mi amigo y le le preguntaré, pero 17 millones de euros en 10 días tienes que tener muchas pelotas para gastártelos. Sí, sí, pero el tío ha puesto pancartas, autocares, en no sé dónde, tal, eh, y se ha pegado una campaña de [ __ ] madre, muy bien, muy bien organizada y además ha dado la sensación de como de tío muy serio, ¿sabes? Sí, es verdad. No ha entrado atrás nada. Que ha sacado un un 30 y pico, ¿no? Es bueno es era inimaginable al principio ya con Florentino y antes el bueno cuando Florentino convoca las elecciones él pienso que él cree que no se va a presentar nadie o nadie va a tener esa capacidad. Se le se se le presentó un candidato y en nada en dos semanas que duró la campaña o que duró la campaña 35% es una es bestia. Es bestia. A mí, a mí la gente me tacha de que soy poco Juligan, pero yo soy muy culé, ¿eh? Yo soy culé y culé reconoció desde hace mucho tiempo y y más culé que puse no sé cuántos millones de pavos para que el otro fuera presidente. Imagínate si soy culé, no me jodas, ¿sabes? O sea, que que cuántos se han jugado los cuartos como Claro, que venga [risas] los Juligan y pongan la sabes a ver, a ver, Juligan, los millones. Venga, Juligan, va, pon ahí la pasta que luego todos se hacen ahí, hacen una recogida de cable. Sí. Juligan, muy julgan, pero no has puesto un duro, cabrón, [risas] ¿eh? Entonces me
-
1:02:49
, obre el vídeo en una pestanya nova
gustaría, mira, si tuviera que hacer algo en mi vida, eh, así rollo en campaña electoral, me gustaría, no sé si de primero, eh, o sea, no no te estoy diciendo que me vaya a presentar, pero sí que me gustaría ir en alguna candidatura seguramente de Pero estoy pensando la Porta lleva tres porque la primera de hace años por llevado cuatro. Cuatro a las dos de hace tiempo. Claro, tú puedes presentarte dos, eh, dejar dos más. Vale. Ah, o sea, ahora la puerta no se puede reelegir ahora reelegir a las próximas. Claro, pero pero pero son dentro de tres años o cuatro, ¿no? O sea, fueron hace mucho. Sí. En el el mandato ahora creo que los creo que los mandatos de seis, ¿no? Sí, de cinco o se años. Ah, de cinco seis. Claro. Entonces, imagínate la puerta debería esperar 10 o 12 años. No lo sé. No, no, no quiero saberlo, ¿eh? Eh, o sí quiero saberlo. Me da lo mismo, pero pero claro, tendría 90 años ya para, ¿sabes? Eh, al [resoplido] es un buen momento porque está como todo muy virgen, ¿no? No creo que nadie salga con ventaja ahora, ¿no? O sea, y presentarte contra la puerta ahora que el equipo va más o menos bien, estás muerto. Entonces yo yo en estas no me dos o tres me llamaron y tal y dónde te has a posicionar. Digo, en estas en ninguno, ¿sabes? Yo [resoplido] me posicionaré cuando vea que hay oportunidades, ¿sabes? Pero ve a las próximas. Va, José, Marías muy feliz. Sal unos cuantos vídeos, ¿eh? Claro, [risas] me presento a las [ __ ] elecciones solo con los vídeos. [ __ ] Jose, tío, es es ya youtuber, ¿eh? Financiamos a Halan, tío. Lo que sacamos poca coña, ¿eh? O sea, nos traemos aquí al Willy Rex y al Ibai. [risas] Ibai, no, que es muy merengue, tío. Es muy merengue, pero Willy no. Willy es culé, tío. Sí. O Jordi Wild. Claro. Sí, sí. Sacamos a varios. El equipo youtuber, tío. El equipo youtuber, hombre. Perdona. y que que está en modo youtuber que que te secunde y te apoye. Claro, que le está en la Andorra, no puede no puede tener otro club ahora. Bueno, pero hay otros jugadores que serían muy importantes meter en el en el pack. Eh, Carl Puol, yo creo que es un referente. Lo tenemos en Andorra también. Ya, ya, ya, ya. Yo hablo con él. Puol nos sigue. Ah, sí, al Carlas. Sí, sí, sí, sí, sí, sí, sí. Yo me lo encuentro mucho comiendo por Andorra, tío. Yo he comido alguna vez con él hablar de este tema. [ __ ] pero pero hablar de ese tema en plan fantaseando ya hace mucho tiempo, ¿eh? O sea, que que ahora ahora por primera vez veo que tiene sentido. Hasta ahora no tenía sentido porque con la Porta con Víctor Fon ahí peleándose todos ahí es que digos que no que no. Pero ahora yo creo que hay hay ángulo, ¿sabes? Hay ángulo de entrada. A lo mejor no, no para hacerlo tamban bien como para ganar, pero para hacer un O sea, yo creo que a mí que no me gusta perder ni las canicas, no me gustaría quedar muy mal, ¿sabes? Pero perdon con el con el tirón que tienes y tal, yo creo que no podrías quedar mal ni queriendo, ¿no? Sí, yo creo que sacarías bastante, ¿eh? Es que ya es muy conocido, José, ¿tú crees que le pasó el corte de las firmas o no? Sí, hombre, ¿quién es el corte de las firmas? A ver, que yo no sé muy bien cómo eso. Tienes que llegar a un a un límite. Hombre, yo creo que hay hay dos cosas que me van en contra, ¿eh? Ahora os las diré. Cuidado que Juan Juan se ha se ha hecho así. Joan, eres culé. Joan, no lo he visto. Claro, ¿eh? Bueno, yo soy culé, pero ahora os reiréis ahora va a decir Juligan. [risas] Está ahí los voice. Yo soy soy soy culet, pero soy socio del español. No, no puede ser cul y socio del español. Pues pues pues lo es por una razón muy sencilla. Mi hijo es eh mi hijo es periquito. Mi hijo es [carraspeo] del español. Pero, ¿por qué lo has hecho tú? No, no, porque porque nació así cagareando. Porque [risas] no lo eligió lo eligió él y como siempre ha sido el defensor de de las minorías, sí, de causa de algunas causas perdidas. Los seguidores, los periquitos se me van
-
1:06:45
, obre el vídeo en una pestanya nova
a enfadar, pero eh siempre como en toda su clase la mayoría eran de del Barça, algunos del Madrid, pero fundamentalmente todos del Barça, él se hizo del español porque nadie era del español, pero esto tenía tres tres cu años, no más hasta hasta hoy. Y llegó y llegó un momento, pues que él quería ir a ver los partidos y claro es menor y yo como padre responsable pues lo he acompañado y me tuvo que hacer socio de español también una previa. Uno de mis abuelos era socio del español, de hecho, eh era una época en que todavía los equipos no tenían socios. A mi abuelo le gustaba un montón el fútbol y un fin de semana se iba a ver al al Barça y un fin de semana se iba al Español. Pero llegó un momento en que eh tuvo que decidir a quién se a con quién se abonaba y por una cosa tan tonta como el español no le pedía cuota de entrada, eso mi abuelo. Y el Barça sí se hizo del del español, pero continuó huyendo a pesar de todo a un equipo, bueno, a un a un un campo y a otro. Yo soy del Barça y nunca he sido anti anti anti español y es un una cosa una cosa. Yo nunca he sido and español porque mi hermano, el que murió era era perico a muerte y mi y mi y mi sobrino al que se mató también era perico a muerte y [resoplido] después Óscar Santos es perico a muerte, ¿sabes? Eh, entonces me los tengo que querer porque no me queda otra, ¿sabes? Y entonces le tengo cierto apego a al español, o sea, no soy, o sea, Barça, español, oye, que den por culo, no tal, o sea, quiero que gane el Barça y no hay ninguna duda, pero es un equipo que que me que simpatizo, que no tengo. Bueno, para para hacer campaña, José, vamos a decir que nos caen mal, ¿no? Sí, yo creo que sí. Creo que vende más. Hay [risas] hay que vende más, vende más. No, pero igual que en su momento, eso que iba a decir antes, igual que en su momento eh ayudaste a a la porta con el con el aval a ser presidente. Bueno, si llega al caso, yo creo que ya la porta te puede ayudar a conseguir firmas para No, no, no. No, Jan, la puerta no. A mí que no, no tenemos relación. Bueno, pero saliste un poco escaldado, ¿no? Escaldado. No, no, no, no tenemos relación. Eh, ya en la puerta, eh, no tengo ni buena ni mala relación. No, no la tenemos. Ya está, ¿sabes? Ya, pero ya que tú te lo ocurraste, te podría echar un cable el tío, ¿eh? No creo eh que me lo echara, si te soy sincero. Yo creo que, o sea, al igual me estoy metiendo un disparo en el pie, pero justamente lo que pasó es que yo le ayudé y él se olvidó, ¿sabes? [risas] En concreto, en concreto, en concreto pasó eso, amigo. [carraspeo] ¿Sabes cuántos millones agaraste? Pues eh depende como lo mires, entre 30 y 40. A mí no se me olvida, eh, si alguien me ayudar con 30 40 milloncitos, [ __ ] tú dirás, ¿sabes? [risas] Entre 30 y 40, porque claro, era, yo puse una parte del aval, pero claro, yo pignoré otra parte. ¿Qué tienes en cuenta? Lo que puse pignorado o el aval que puse, el valor, el valor total. El valor que puse me parece que 38 y medio, así no recuerdo. Era para acordarse. Sí, yo yo pensaba que no no nos conocíamos, ¿eh? Yo pensaba que que eso nos iba a unir un poco más, ¿no? Y y iba, o sea, a mí viene alguien y me echa un capote. Ahí hubieron dos que pusieron mucha panoja, el Roura el y y no y yo en concreto. Yo iba a decir nosotros, pero no. Nosotros no. En concreto yo. ¿Sabes lo que te quiero [risas] decir? Porque yo iba con otro que el otro es que el otro se apuntaba al mérito, pero que ponía la pastarada, ¿sabes? Entonces, en concreto, el nene, el nene puso, puso la panoja y el otro se puso la cara, ¿sabes? Entonces, eh, entonces el otro es que se hizo amiguete de la puerta.
-
1:10:42
, obre el vídeo en una pestanya nova
Ahí ya no tengo claro si es que el otro me lo puso en contra. Ah, [ __ ] esta no sabes con el otro, con el otro ya no ha acabado tampoco fino, ¿sabes? Entonces, no tengo muy claro que el otro dijo, "Va, pon la pazza y ya me cuelgo yo aquí las medallidas y y me quedo aquí." Que eso puede ser. Yo nunca lo llegué a ver porque desde el primer momento hubo una comida institucional y ya nunca más, o sea, hasta el punto de vernos en el palco y tal y poca cosa más, ¿sabes? Entonces tampoco es muy normal, ¿no? Porque tú tú le dejas a alguien 40 kg o le pides a alguien 40 kg o 38, me da lo mismo, 35. Y como mínimo, no sé, lo cuidas, ¿sabes? Tampoco tal. Entonces, ¿tú crees que que ya la puerta le daría unas firmas? Le daría me daría me apoyaría con las firmas, pero hombre, yo se lo recordaría. Sí, sí. Y es bueno. Yo te ayudé, ayudé a mí ahora, amigo. [risas] Yo creo que te lo pusieron en contra, ¿eh? [carraspeo] [ __ ] conspiración, ¿eh? Sí. ¿Tú crees que hubo ahí es raro, eh, que no alguien le comió la oreja, eh, le dijo, "Uy, al Jus Polak, no, hombre, es rarete que después de hacer eso no te si alguien no le dice algo, ¿no?" Claro, yo no hablo mal de la puerta, ¿eh? Y creo que no lo ha hecho mal, ¿eh? O sea, más allá de lo que dicen las malas lenguas y tal, que yo no me voy a meter ni tal, o sea, el equipo está a nivel deportivo está bien, equipo bien, han salvado la papeleta con las palancas, tal. Oye, ¿qué quieres que te diga? No sé, no tengo argumentos tampoco para ver contablemente la compañía por dentro como para poder decirte si está bien o está mal. Pero no sé, [resoplido] creo que hay partido, ¿sabes? Creo que hay partido ahí. Ahí hay una bacita que que hay que jugar en función a quien se presente, pero en los peores momentos tampoco se ha presentado gente muy con mucho Yo tengo dos handicaps ahí, ¿eh? Tengo un handicap de que no soy considerado muy huligan y yo creo que que al culerismo le mola eh el tema de los huligans y [resoplido] después que tampoco soy de Barcelona de la Champla, ¿sabes? Que que represento un sector coué que es mucho más amplio, ¿no? Entonces, bueno, Núñez tampoco era Barcelona de la Champla, ¿eh? Ya, ya. Es que yo soy un perfil muy parecido a Núñez, quizás, ¿sabes? de soy algo que no es el típico eh, no sé, eh, yo creo que eso me me resta que más que me suma, [resoplido] pero bueno, no sé, ya veremos. A ver, tú iremos avanzando, ¿no? Iremos viendo, iremos haciendo reports, ¿no? y visto desde fuera, porque tampoco tenemos, bueno, yo tampoco tengo acceso a la a la a la información contable financiera del club, pero la deuda del club es muy grande, eh, aunque eso no sea, bueno, por lo mucho que ha tenido que hipotecarse para financiar la la remodelación del campo y esa deuda algún día se tendrá que pagar, bueno, pagar o devolver, es lo que decimos en los economistas Eh, sí, pagar, devolver, sí. Eh, en, bueno, en economía hay un Bueno, hay un dicho que que plantea lo siguiente, pero la inflación le va a favor, ¿eh? Sí, sí, sí, pero es que pero estamos hablando de de muchos muchos miles de millones. Bueno, y es aquello que decimos en la economía que eres rico hasta que no tienes que pagar tus deudas. Eh, cuando te enfrentas a esa realidad y cuando llegue eso y ese momento acabará llegando, eh se vas a necesitar eh buenos gestores, gestores profesionales en el en el club que sepan lidiar con eso, porque no es fácil para reestructurar la deuda, refinanciarla y buscar, bueno, eh fuentes de ingresos eh eh grandes eh [carraspeo] para poder pagar pagar ese gasto. Sí, sí. No, no, no tengo ninguna duda.
-
1:14:39
, obre el vídeo en una pestanya nova
De hecho, te voy a contar una una anécdota. Cuando yo emití mi segundo bono, eh, primero emitimos un bono en Audas de 21,000000es de euros, que fue dificilísimo porque cuanto menos es cuanto menor es el bono, más difícil es colocarlo por un tema de de los covenants o o de las reglas que tienen los diferentes fondos de deuda que dicen, "Oye, pues yo como mínimo te pongo 2 millones y como máximo te tomo el 5% del bono, ¿no?" Entonces, claro, si tú intentas emitir un bono de 10,000ones y como mínimo te tienen que poner dos y como máximo te tienen que tal, descartas al 98% los de los fondos. Cambio, si empiezas a emitir un bono de 50 m000ones, cumples con casi todas las cláusulas de todos los bonistas. Entonces, eso el primer día que te lo explican, crees que están locos la gente, ¿sabes? Y dices, "¿Cómo va a ser más fácil levantar 50 que 21?" Dices, "Sí, es que 21 es prácticamente imposible, ¿sabes? y 50 si se da la casuística es relativamente fácil porque hay mucho volumen ahí de gente que quiere invertir, ¿no? Eh, y entonces levantamos el de 24 y luego pues hicimos una una un recap del bono y levantamos 60 y ese día Rosa vino, me parece que lo he contado aquí, no no sé si aquí o o en otro programa, pero lo he contado, que que vino llorando Rosa a mi despacho y me dice, "Jos, dice, nos han dado los 60 millones, estás loco, ¿no? Porque algún día habrá que devolverlo." Y yo le dije, "No, si esto no se paga nunca." ¿Sabes? [risas] Cuando cuando venza enza pediremos 80 más y luego 100 más y tira la pelota adelante. Sí. Y se la para adante toda la vida. Entonces, hombre, si lo haces realmente bien, tienes ciertas holguras. O sea, yo he aprendido, sobre todo las cotizadas, macho, [resoplido] que que porque una empresa vaya mal no tiene por qué cerrar. No, o sea, una empresa puede ir mal y puedes jugar a tirar pata para adante, ¿no? Y decir, "Oye, va mal y estoy perdiendo dinero y estoy quemando caja, pero juego a comprar otras empresas." ¿Sabes? Ayer veía una un un vídeo de YouTube que era buenísimo, que era la mayor estafa del NASDAQ de un tío de 17 años que hizo una empresa que limpiaba alfombras y y estafó 280 millones de pavos. y era era buenísima de fue el primer tío que sacó una empresa en Nasdaq en el año 82 eh, con 16 años, pero de alfombras alfombras, pero no es tecnológica. ¿Qué hacían el Nasdaq List? Se llamaba ZZZ Best, ¿sabes? Eh, entonces el tío se inventó esto y para sacar la compañía a bolsa conoció a otro tío y el otro tío se dedicaba a remodelar edificios siniestraus. [ __ ] Entonces, eh, el niño este, el niño [ __ ] este, que era la [ __ ] [risas] ¿sabes? Era una mente perversa, [ __ ] eh, dice, "Oye, en vez de limpiar alfombras, que esto va a ser muy difícil de escalar para sacarlo a bolsa, pues vamos a decir que limpiamos alfombras y que remodelamos eh edificios siniestrados, ¿vale?" Y entonces dice, "Pues si no tengo ningún edificio", dice, "No, pero no tienes por qué tenerlo. Solamente con tener un contrato de alguien que te lo haga, ya lo puedes documentar, ir al [carraspeo] banco, pedir dinero, entonces está, no sé." Bueno, hasta ahí bien, ¿no? Entonces convence, conoce a este tío que era el que le hacía los contratos, monta una empresa que hace contratos para hacer eh para remodelar edificios sin estraos que no existían y este le firmaba los contratos a este y este los asumía. Con esos contratos iban al banco, pedían pasta, ya tenían dinero en las cuentas, ¿vale? Entonces necesitaban un director financiero perverso que fuera capaz de [risas] falsificar eh los movimientos e ir haciendo la rueda, ¿no? De de tú me contratas, yo lo hago, tú me pagas, eso figura. Y entonces eh ahí todos involucrados eh eh and auditor, el otro de no sé quién, todos se lo comían hasta [resoplido] que antes de salir a bolsa, o sea, este tío lo acabó entrevistando la Opra Wifis,
-
1:18:32
, obre el vídeo en una pestanya nova
¿sabes? Cuando era la loca esta, la la más tal. Entonces, eh antes de salir al bolsa le pidieron una confort letter y entonces eh para para los que no sabemos una confort letter, bueno, al final es que venga un tercero y verifique que los datos son correctos, lo que los datos de auditoría eh reflejan la realidad, que no es una due diligence, no no no es es una es una carta de conformidad, ¿no? diciendo, "Oye, eh, estos datos de auditoría que ha auditado Pedro Pérez son correctos y y eso te lo piden normalmente para para verificar para antes de salir a bolsa." Entonces contrataron a una gran firma y la gran firma pues obviamente dijo, "Llévame a ver el edificio, la obra más grande que estés haciendo." Y los cabrones cogían, eh, dice, pues una obra en Detroit. Iban ahora a Detroit, veían la obra más grande y la [resoplido] la llenaban de sus carteles por la noche, ¿sabes? [risas] Sí, sí, sí, sí, sí. Buenísimo, buenísimo. [risas] ¿Sabes? Es que es que era era la [ __ ] tío. Y nunca pensaron que en algún momento eso iba a explotar o les iban a pillar, ¿no? Al final lo acaban pillando por los pelos, ¿sabes? La que le cayeron 25 años de cárcel al pavo este, ¿sabes? Pero 25 a él, 8 años al al que hacía los contratos y 8 años al financiero. Pero pero claro, el tío está 280 melones, 15 bancos, todos los bancos americanos, Mer Lych, todos enmerdados allí con deuda a tope de tal. Entonces, lo que te quiero decir es que es que la contabilidad creativa, sí. Y si esa es contabilidad estafosa, amigo. Contabilidad creativa, ¿no? Pero pero este tío hubo un momento cuando cuando lo ya lo detienen, [resoplido] el tío estaba comprando con el dinero que había sacado, estaba comprando competidores. O sea, cuando él cuando él empezó el 100% de de todo era mentira, pero cuando lo pillaron ya solamente el 60% era mentira. Si lo hubieran dejado tr años más, [risas] el pavo hubiera comprado la competencia, hubiera sido rico, hubiera regularizado la situación, pero efectivamente y y nadie se hubiera enterado. Brutal. Qué genio tú. Entonces, en algunas ocasiones, en algunas empresas que van mal, [resoplido] lo normal es reestructurar y y empezar a cortar jamón hasta llegar al hueso y y eso es lo que te pide el cuerpo, ¿no? Dices, "Hostia, va mal, estoy perdiendo pasta, estoy quemando caja, vamos a recortar." Y yo, en alguna situación he visto hacer exactamente lo contrario. Bueno, Florentino con el Madrid también lo hizo en el primer mandato, que me acuerdo que el Madrid iba mal económicamente, el tío eh metió muchísima pasta en fichajes, fichó a los galácticos, empezó el el equipo a ir bien y ganó pasta. Hay que tener unos juegos así de porque si te sale, o sea, si no, bueno, en el caso de la empresa, eh, tienes más fundamento, ¿no? Porque si tú dices, "Vale, esto va mal, pero puedo comprar empresas que vayan bien y poco a poco voy mezclando, lo que se suele hacer es eh esto va mal, pido dinero con la justificación de que voy a comprar un competidor y pido dinero para comprar el competidor y algo que me sobra para la para soportar la caja que que estoy quemando, ¿sabes? y y lo haces cuatro o cinco veces y puedes darle la vuelta a la compañía sin haber sin haber traumatizado a la peña, ¿sabes? [resoplido] Entonces, [ __ ] es que el mundo de la economía es super curioso, Tito. Me encanta escucharos porque al final es como que gente que domináis esta jerga, todos estos, habláis como cuando oyes a gente hablar en inglés muy bien, pero que tú estás ahí desde fuera y dices, "Pero es sentido común, ¿no? O qu no lo es, tío. Usáis a veces palabras tal que me ha hecho muchas gracia porque cuando porque el bono de 21,50 y veía Joan que iba haciendo así, iba sintiendo, tío. Yo pensaba, no me estoy enterando una [ __ ] Y su así como,
-
1:22:30
, obre el vídeo en una pestanya nova
claro, amigo, claro. Pero, ¿de qué no te has enterado? ¿De qué? Bueno, me la mitad no me entero, tío. ¿Qué no te has enterado? Di di pon un ejemplo. No, pero no quiero entrar. Pero al final tú, Joan, lo sabrás. O sea, tú como profesor tienes que entenderme un poco a mí. Sí, pero pero aplicando tú no porque tú eres medio TDH, medio superdudado y no empatizas. Juan seguro que me entiende. Medio esper. Medio perger. [risas] Sí. Mira, tú puedes montar un eh eh negocio y te puede salir bien o mal. Sí. Eh y por tanto eh como te puede salir bien o mal, estás asumiendo un riesgo. ¿Vale? Bueno, pues en ese planteamiento es eh para montar ese negocio eh pido 1,000 € sí de de préstamo o pido eh 100 millones de 100 millones de euros. Sí. Bueno, eh si uno eh tiene miedo y bueno, pues lo lo más prudente es lo es lo primero, pero hay gente eh que son emprende no estafadores, [risas] no no no que tienen ese eh no tienen aversión al riesgo. Yo pediría 1000 y él pediría 100 m000ones y y entonces el planteamiento 1000 y yo 100 Sí, claro. 100 millones y ah no, no 1000 millones. Digo, no, hombre, si tú pides 1000, yo 10,000, cabrón, [risas] ¿sabes? Entonces, en esa lógica la argent si yo le pido 1,000 € prestado al banco y no consigo devolverle el dinero al banco, yo tengo un problema. Sí, porque le debo 1000 € al banco. Pero si el banco me ha prestado 100 millones de euros, el banco tiene problemas. Quien tiene problemas es el banco. Claro, claro. Entonces, hay gente que piensa en esa lógica. Eh, uno, dos, no me va a pasar nada. Es decir, todo va a ir bien. Y en el ejemplo que ponía Jose de, "Vale, es una estafa, pero el que monta eso es eh me va a ir bien, le voy a poder dar la vuelta" le y con esa lógica acaba haciendo ese negocio que era era nada en algo en algo muy grande, ¿vale? Eh eh es era un negocio eh fraudulento, como la vida misma. No, no, no, no, [risas] no, pero o sea, hay otras compañías que empiezan siendo una cosa irrivisoria, una idea aparente muy eh aparentemente friky, pero que la impulsa, llevado por bueno, eh eh ese esa mentalidad visionaria. Bueno, hay gente que se estrella, sí, porque siempre nos acordamos de la gente que le ha ido bien, pero en el camino se ha quedado mucha mucha gente que haciéndose esas apuestas arriesgadas eh no le ha funcionado, pero hay gente que tiene esa esa eh personas que tienen esa esa virtud. Bueno, aquí tenemos un tío que ha levantado ese talento, un [ __ ] gordo, ¿sí? Empezando él haciendo ahí facturas. Sí. Y pasa que hay hay el concepto del tonto necesario, que eso es un concepto que en economía funciona bastante bien, que hay veces que necesitan necesitan el sistema, un tonto necesario que se coma el turrón, ¿sabes? Y el turrón a veces puede ser bueno y no puedes y puedes no no estar podrido, ¿sabes? Eh, en algunas ocasiones hay empresas [resoplido] que están superendeudadas que el enterprise value es eh muy elevado, pero que el equity value vale cero. ¿Por qué? Pues porque la deuda vale más que que el valor de la empresa, ¿no? Entonces ahí eh ¿quién tiene el problema? ¿El que tiene el equity o el que tiene la deuda? Evidentemente el que tiene la deuda. Entonces te es indistinto quién es el que tenga el equity y necesitan a un tonto necesario, ¿no? Entonces lo que te quiero decir es que en algunas ocasiones te puedes aprovechar del sistema en algunas empresas donde eh el valor de del equity de la empresa sea prácticamente cero y simplemente por el
-
1:26:28
, obre el vídeo en una pestanya nova
mero hecho de deber mucho dinero, la empresa vale mucho, ¿sabes? Entonces, eh si la empresa más o menos funciona bien y empieza a amortizar deuda, el equity empieza a crecer y tú que eres un tío que ni oficio ni beneficio, pues de repente acabas teniendo un imperio eh gracias a una una ineficiencia del mercado, ¿sabes? Y eso suele pasar, eh, porque al final yo me encuentro con algunas situaciones de algunas empresas que [resoplido] se han sobreendeudado, que que el fundamental de la empresa es bueno, ¿no? El tío hace tornillos, pero ha levantado no sé cuántos millones de deudas para comprar no sé cuántas máquinas y dices, "Tío, pero los tornillos los vendes". Sí. ¿Vendes con margen, sí? Pues entonces vamos a ver qué hacemos, ¿sabes? Porque simplemente con convencer a los de la deuda que o te reduzcan la deuda o que te hagan un plazo más tal, esto tarde o temprano el tiempo te acabará poniendo la empresa en en un valor positivo. ¿Sabes? [resoplido] Lo que te quiero decir es que hay muchas casuísticas y cuanto más grande es la empresa, más se parece a la macroeconomía. Pero tú, en tu caso, tú no estudiaste macroeconomía. No, pero yo tengo sentido común porque porque la economía es sentido común. Ya, ya, ya. Pero bueno, sí. tener formación en su caso de ingeniería más allá del sentido común y tiene que tener un equipo de de de financieros de contables que con criterio le le explican o le comentan pues tenemos que ir por aquí, por allí, le plantean cuál es el panorama y acaba decidiendo o acaban de o acaban decidiendo. Pero eh lo fundamental es tener que lo fundamental es tener tener criterio. Mira, otro ejemplo, en esa misma línea de rabiosa actualidad, las compañías que están desarrollando la inteligencia artificial, ¿sí? Eh, la cantidad de dinero que están invirtiendo para desarrollar esa tecnología es que es brutal y el retorno que tienen justo ahora inmediato es muy poco, pero eh como todo el bueno, todo el mundo cree porque mundo mundo cree los inversores creen que eso va a tener un futuro, ponen ahí pasta. Claro, sí, pero quien pone pastando un montón porque ve saber si eso acabará fructificando o no, pero con como están estamos haciendo en la Gos gross lo estemos haciendo a a lo a lo a lo grande, pues todo el mundo apuesta a lo que aparentemente eh pinta como un caballo un caballo ganador que luego puede serlo, no puede no puede serlo, pero para llegar al punto en que estamos necesitamos que al principio haya alguien eh unos los ingenieros que a todo eso que conocemos ahora como inteligencia artificial le empiece a dar forma, sentido y convierta algo que es una intelquia, una una buena idea en un potencial en un potencial un potencial. Es que para eso tienes que tener poca versión al riesgo, porque si no empezar a levantar deuda. O sea, Apple, por ejemplo, no sé si lo habéis visto, o sea, todas las tec hasta ahora compraban acción, bueno, hacían recompras acciones, o sea, cuando tenían beneficios, tenían mucha que haga a final de año y su estrategia es, bueno, pues recompes. En lugar de repartir dividendos, recomprociones, o sea, premio al accionista igualmente, pero no tengo la carga fiscal que implica repartir dividendos. Y ahora no solo han dejado recomprar todas las acciones, sino que están haciendo eh ofertas públicas de, o sea, están sacando más acciones a mercado otra vez. O sea, están haciendo lo que durante 15 años no han hecho, o sea, están yendo all in a financiarse para meter todo ese dinero en la IA, o sea, en la carrera de la IA y ser los primeros que se lleven al pastel. O sea, si no estás dispuesto incluso con un gigante así a asumir muchísimo riesgo, el otro que sí asuma ese riesgo te va a comer. Sí, esta niña, mira, simplificando, eh, el el mundo se puede dividir en dos tipos de personas, ¿sí? Las que tienen
-
1:30:23
, obre el vídeo en una pestanya nova
aversión al riesgo, las que tienen miedo a arriesgarse y las que no. Las que tienen aversión al riesgo, miedo a a arriesgarse, esas personas, entre las que según cómo me incluyo, ¿vale? eh trabajan para alguien, eh son trabajadores y trabajan para otra compañía. El que no tiene aversión al riesgo es el que acaba eh montando su negocio, que le puede ir bien o mal. Correcto. Pero eh porque uno se mete a pensar que buah, el que monta un negocio o se va a forar, va a tener un montón de dinero, ¿no? A veces a veces que sí. Lo que pasa que la historia solo se ha acuerdado en los que le has ido bien, pero cualquier caso, hay una obviedad, si el que no se arriesga, no seguro que no se gana, pero para arriesgarte necesitas que tener ese carácter, ese talante y ese talante no lo tiene todo el mundo. No todo el mundo puede ser empresario porque o no todo el mundo puede ser emprendedor porque eh eso necesita tener ese esa mentalidad que no todo el mundo tiene y por eso hay más trabajadores que que empresarios porque hay más personas eh con miedo a arriesgarse que es es natural eh que no las que quieren arriesgarse eh y el que se arriesga le puede salir o le puede salir mal y a menudo eh eh te sale más veces mal eh eh que bien, pero el que tiene ese tal adelante es buah, soy perseverante, lo voy probando, lo voy probando, lo voy probando y al final lo acabas consiguiendo en mayor o menor mayor o menor medida, porque está claro, el que no se arriesga, no consigue, no está claro. Antes has dicho, Joan, tema, todo el tema de la IA en la universidad, eh, yo entiendo que tú sigues eh siendo profesor de universidad, ¿verdad? A todo esto, sí, sí. Y y que lo soy y que y que o también empresario, tienes otros proyectos. Entiendo que mira, eh es aquello, zapatero sus zapatos. Yo con el tiempo eh eh he aprendido qué sé hacer y qué no sé hacer. Creo que lo que hago mínimamente bien y además me gusta es dar clase y por eso soy profesor y por eso me dedico. Ese es mi este es mi mi negocio, dar clases en una universidad. Yo no soy no soy empresario eh ni ni creo que nunca lo vaya a ser porque mi talante no va por por ahí. Yo tengo aversión al riesgo. Pero dominas un montón de presas, quiero decir, las conoces al milímetro, sabes todo cómo funciona. Sí, esa que consejos vendo, pero para mí lo tengo. Sí. [risas] en casa del herrero, ¿no? Pero eh pero bueno, uno tiene que tiene que ser consciente de eh cuál es su o sea, cuál es su talento, por tanto, para para qué sirve y para qué no y para qué no y para qué no sirve. Eh, [resoplido] y entonces yo creo que me gusta, lo hago bien o pienso que se me da bien, modestia aparte, pues bueno, formar a personas como por ejemplo a Artur, él sí que es emprendedor, tengo algunos emprendedores, hay otros que son, bueno, trabajadores y todo está bien. Uno tiene que encontrar su lugar en el mundo profesionalmente hablando y unos se desarrollan siendo trabajadores y trabajando para terceros y otros eh su inquietud. es montar su propio su propio su propio negocio. ¿Eso acabará resultando o no acabará acabará resultando? O sea, tienes yo cada uno tiene que encontrar un poco lo que se le da bien. O sea, en el caso de Joan es dar clase. Por eso lo hemos fichado también para Visual School, porque era como lo quiero, lo quiero para Lo habéis pillado. Sí, o sea, sí en la en la batoliva, ¿eh? Pero que aparte también nos nos apoya ahora dando clases en Visual Business School. Ah, muy bien. O sea, estás allí y aquí. Sí. O sea, un profesor de universidad
-
1:34:21
, obre el vídeo en una pestanya nova
puede estar como en diferentes formaciones. Sí, porque si no tienes incompatibilidad. Sí, sí, no tenemos en compatibilidad, por ejemplo, no te no te no. En general, los profesores en la universidad, cuando menos en las universidades privadas, no tenemos contrato, en principio contrato de exclusividad y eso te y eso te permite que mientras cumplas las horas que cumplas tuú cumplas tu contrato en términos de la dedicación que tienes que tener para con tu universidad, la que sea, eh [grito ahogado] luego en tu tiempo en tu tiempo libre eh o en el resto del tiempo puedes hacer cualquier otra otra cosa. ¿Qué piensas de de este tipo de formación que ha salido ahora, que es formación eh más digital? O sea, un tío que está en la tradicional y y ahora que estás haciendo tus pinitos en la digital, ¿cómo cómo ves la diferencia entre una y otra y qué partes buenas y malas le ves a cada una? Yo pienso que eh se complementan o pienso que el futuro va por ahí se complementan unas con la la lo uno con lo otro, porque lo contrario es poner intentar poner eh [carraspeo] eh puertas al al campo, eh pretender que nuestros alumnos estudien eh puede ser económicas, puede ser derecho, puede ser filosofía, da igual. eh que no utilice la inteligencia artificial para potenciar su talento. Es que es absurdo. En la universidad tenemos que enseñar a los alumnos, inteligencia artificial eh a enseñar la inteligencia artificial para potenciar su capacidad. La inteligencia artificial eh tiene ventajas, tiene inconvenientes, pero eh resumiéndolo, eh mal utilizada puede hacer que el que es tonto se vuelva más tonto y convierte al listo en en más listo. Es un amplificador. Sí. Eh, y por tanto, si tú entiendes la inteligencia artificial, ¿cómo va? Me va a resolver todos los problemas sin que yo tenga que pensar eh preguntándole cosas más o absurdas o o no. Eh, no sé de qué color me tengo que, o sea, de qué color me pongo la camisa hoy y eh o cosas de ese estilo, te va te va a hacer más pobre intelectualmente hablando porque va a anular tu criterio. En cambio, si haces que la inteligencia artificial, los algoritmos, el análisis de datos trabaje para ti, no solo ya no solo eh eh simplificando, haciendo tareas rutinarias, es lo lo más evidente, sino que eh entrenas entrenas algoritmos y entrenas inteligencia artificial para que te dé enfoques puntos de vista, analice datos en un tiempo mucho más rápido de lo que pues se podría hacer pues años atrás potencia tu tu talento. Entonces, respondiendo a tu pregunta, tenemos que combinar una cosa con la otra, la formación de las titulaciones de de grado máster, pero me siento en grado. Bueno, es es más canónica, no diría tan tradicional, pero es más canónica, te da unos fundamentos, te da unas bases. La formación online está empezando a entrar en la universidad a través de lo que se llaman microcredenciales, que son cursos eh exprés más o menos de corta duración para darte formación en ámbitos muy muy específicos que pueden ser recurrentes a lo largo del tiempo o puede ser una ventana de oportunidad porque eh atienden una necesidad de formación muy específica en en el tiempo. Eso en un plan de estudios de un grado no lo puede atender con esa agilidad, con esa flexibilidad y es algo que los alumnos estudian donde estudien, sea universidad pública, sea universidad privada, me da igual. eh tienen que tener acceso eh ya sea porque lo suministra a la propia universidad, ya sea pues a través de formaciones de otras instituciones
-
1:38:14
, obre el vídeo en una pestanya nova
complementarias, pero se refuerzan mutuamente y no reconocer eso para mí es equivocarse. Yo digo que eso se ve mucho en, o sea, pues nosotros en la universidad aprendimos como todos los tipos de activos que había en el mercado, ¿no? hablando de economía de inversión, la renta fija, la renta variable, el inmobiliario, tal, pero a mí nadie me enseñó a invertir en renta variable en la universidad porque por las guías docentes que te que dan, ¿no?, para que un título sea título oficial, etcétera, no hay como parte práctica, digamos. Sí, sí, pero eh mira, yo soy vicerrector de ordenación académica de mi de mi universidad, Tabato Oliva. el vicerrector de la nacional académica es como el director de operaciones o el responsable de planificación de una empresa. ¿Sí? Y entonces lo que yo hago es bueno, eh programar, organizar con todo mi equipo eh el próximo curso, ¿vale? Pero al mismo tiempo eh tengo que tener luces largas y pensar en nuevas titulaciones, por ejemplo, o en nuevas formaciones para nuestros alumnos. en en Cataluña, desde que el vicerrector de unación académica da la orden, sea de universidad pública o sea privada, de vamos a dar este nuevo, queremos lanzar este nuevo título del ámbito que sea, hasta que es una realidad pasan como mínimo 2 años. ¡Uf! Claro. Vale. Eh, porque hay un proceso de verificación de la titulación, de acreditación. Como te pongas a sacar algo de IA, estás muerto. Eh, entonces eh no puedes entonces como vicerrector eh que eh hay unas decisiones de formación que eh necesito que las tengan ya sí que no son oficiales. no son eficientes en el sentido de que no es formación no regelada, pueden llevar o no el sello de la de la universidad, pero necesito en cualquier ámbito que los alumnos tengan acceso a esa forma de adción, porque si no cuando acceden al mercado laboral eh en determinados ámbitos se dediquen o que se dediquen, van a ser, bueno, no dirán analfabetos, pero estarán poco formados. Entonces, en las universidades, todas las universidades debería ser así, públicas y privadas, pero en las privadas, al menos en Cataluña, aunque son ánimo de lucro, que las familias hacen un esfuerzo muy grande para que sus hijos eh estudien en la universidad, eh les damos, tenemos que dar, como todas las universidades, una formación de calidad, pero también tenemos que facilitar su incorporación al mercado laboral. Nosotros no garantizamos el el trabajo a nadie, pero necesitamos que cuando entren en el mercado laboral estén bien formados. Por eso que hagan prácticas es importante y que cuando van a hacer prácticas en cualquier empresa, eh, el pelo, hablando del pelo, les luzca, les luzca, es importante. Y ahí lo que suma es tanto lo que han aprendido en la formación reglada, en la formación canónica, como la formación complementaria que les ofrecemos, ya sea en cursos, ya sea formación, bueno, cursos de títulos de formación permanente y así microcredenciales y ya sea formación online. mi hijo, que por cierto está haciendo estos días los exámenes de selectividad, bueno, cuando es necesario los, o sea, tanta gente quiere entrar a la universidad como para seguir manteniendo la selectividad. Eh, a mí me traumatizó tanto, tío, la selectividad. Me pareció un estrés tan heavy, tío. Sí, pero eso bueno, eh, bueno, no, no, no digo que no, pero no digo que se vaya a acabar, pero a partir de este este septiembre está eh si este septiembre entran en la universidad los que nacieron el año 2008. es la última es la última gran corte de alumnos en Cataluña y en España que entra en la universidad. A partir de septiembre del
-
1:42:11
, obre el vídeo en una pestanya nova
27 y los años que vendrán, la caída demográfica es brutal y y eso lo van a sufrir todas las universidades públicas o o privadas y puede ser, pero bueno, pasarán algunos años porque aunque la caída demográfica va a ser importante, puede ser que en algunas carreras es bueno usted ha probado el bachillerato pase porque eh me sobran me sobran plazas, 50 plazas, pero a partir de septiembre del 27 eh se avecina académicamente hablando, un invierno demográfico importante para las para la todas las universidades. Eh, bueno, lo veíais venir, ¿no? Sí, sí, sí. No, eh, en mi universidad, todos los que me conocen hablan del del invierno demográfico, porque lo bueno, me he dedicado a explicarlo por aquí, por bueno, por toda la universidad porque para gestionar una universidad pública o privada necesitamos tener información, necesitamos tener datos y la inteligencia artificial y cualquier otra formación que nos ayude a con los datos poder hacer proyecciones es super importante. Entonces, entrarías en corto en Abatoliva. [risas] Yo es te te pondrías corto en en términos de formación en términos de formación de de grado, sí, eh donde está el nicho de mercado y y ahí es un potencial que en nuestra universidad tenemos eh mucho mucho por recorrer esa formación de de posgrado y este tipo de formaciones tienen van a tener mucho mucho recorrido en todas las universidades porque el mercado va a estar ahí, el la población va a estar La tendencia del e-learning es brutal, está creciendo un montón. ¿Qué tal os va el proyecto a vosotros? Bien, muy bien. O sea, lleváis ya cuánto, un año, dos. Sí, ahora haremos dos años, pero sobre todo es que es eso, en menos de 2 años somos 8000 alumnos ya en Visual Business School. 8000 tíos habéis metido ya, ¿eh? Sí, sí, sí, sí. Y a un ticket que no está mal. O sea, que sí, muy bien a nivel económico y muy bien a nivel de satisfacción de alumnos, que era nuestra duda, porque al final la la universidad arreglada es como que tienes muy claro que es, vale, eh, tienes que estar 4 años, que hay presencialidad, por ejemplo, en el caso la batulliado, pues hay presencialidad obligatoria, entonces el alumno se compromete a ir a clase. Claro, en el e-learning no, o sea, no hay no hay nadie que te obligue estar ahí, ¿no? Y pens que ser mucho más disciplinado. Nosotros en eh controlamos la asistencia, eh, o sea, no tú te tú apuntas al curso, pero si quieres tener el grado, el título, eh, sí. Bueno, pero ¿por qué es grado? Bueno, es un posgrado, es un es un máster en dirección de empresas, un MBA, eh, y si quieres tenerlo pues tienes que asistir, tienes que participar, tienes hay una valoración de de tu participación en clase. O sea, no solamente vale con que te conectes, no, tío. Tienes que nosotros lo hacemos modelo examen, o sea, modelo examen de al final te evaluamos los conocimientos si eres capaz de aprenderlo en mucho menos tiempo, no te has conectado al 50% de las clases mientras, o sea, hayas hasido los conocimientos que que implica eso. Gu pasa es que son formaciones muy prácticas, o sea, son formaciones de literalmente, oye, coge un broker, aprende a invertir, ¿no? aprende a analizar el balance, el balance de situación de una empresa y y las cuentas para determinar el precio objetivo de una acción formato value investing, ¿no? Por ejemplo, decir, esta acción está cara o barata en proporción al valor real de la empresa. Entonces, eso nosotros sí lo hacemos y lo evaluamos de esa forma. Entonces, a mí me ha sorprendido el grado de, o sea, el porcentaje de gente que acaba y grado de satisfacción al acabar. O sea, tenemos ahora mismo 9,25 sobre 10 de grado de satisfacción de alumnos, tanto en el de IA como en Inversión Multimercado, que es el donde Juan será será profesor, que lanzamos ahora el 21 de junio justamente. Entonces, a mí me ha sorprendido brutal el, o sea, el
-
1:46:06
, obre el vídeo en una pestanya nova
recibimiento que ha tenido, eh, y bueno, que se hayan sumado profesana ahora es su primer año con Visual, primera temporada, digamos, esa es la paradoja. Yo fui eh profesor suyo y ahora es el los alumnos los que me dan trabajo. [risas] ¿Qué te parece? Se ha girado. Bueno, es el ciclo de la vida. Está bien. Exacto, exacto. No, pero eh eh pero más allá de de de del comentario de la broma, eh a mí eso me llena de de gran satisfacción el ver que bueno eh todos mis alumnos y particularmente Artur pues han hecho su carrera profesional y se de esta esta situación que para para mí es bueno eh es curiosa, es divertida, pero que me llena de orgullo. Bueno, a ver, llegado a este punto, ahora ya toca la hora del mar. [risas] O sea, tienes que contarnos alguna putada que hizo Artur, [risas] ¿no? Bueno, te vamos a pedir dos anécdotas, una protagonizada por Arthur y otra la hijoputada más grande que te han hecho en alguna clase. Mira, eh, yo es que soy eh de hijo pututadas me han hecho pocas, por decir ninguna, porque yo soy Claro, entiéndelo, se porta muy bien, eh, soy soy como literal soy como un pequeño dictador y cuando entro en clase y no los conozco, sobre todo los de primero, marco mucho el territorio. Pero es como en la cárcel, ¿no? Cuando llegas de nuevo vas a pegarle al más grande, ¿no? Ya te dijo que hizo la mili. Sí. Y porque fue rectos. Un principio fundamental es que la clase quién manda es el profe y tiene que quedar supercaro que mando soy yo. Tú vas a por el líder, Joan, llegas ahí y [risas] no tengo que estar en ese líder y entonces eh el que mando soy yo, ¿vale? Y y tiene que dar super claro y por tanto me acaban respetando y bromas las bueno, o sea, eh, bromas las justas. Luego ya rebajo la el nivel de tensión y vaya la cordialidad es es absoluta, ¿eh? Sí que es verdad que en las con las nuevas generaciones a veces he tenido la tentación de saltar por la es literal saltar por la las nuevas generaciones. Sí, sí. ¿Qué tiene que ver esto? Sí, porque gamberros cada vez suben peor, ¿eh? No es que es son cada vez más digitales. Sí. y están acostumbrados a estudiar, a aprender, pues mirando mirando una una pantalla y por tanto eh son más espectadores, participan menos, eh les cuesta más les cuesta más concentrarse, eh y tengo que captar su atención durante una hora y media. O sea, nuestra generación aún era buena, Joan, aún era buena. Y la gente no lleva el teléfono en la clase. No puede. Sí lo llevan, pero yo les pido que eh lo pongan modo avión, encima de la mesa. Ah, sí. Dos ponen el teléfono modo avión. Sí, porque el que mando soy yo. [risas] Bueno. [ __ ] Joan, tío, no lo parecido. Parece que como unosito abrazable, ¿eh? CL ese problema con mi generación no lo tenías porque no teníamos teléfono. No, pero si las radios, la radio fuera también te digo una cosa, eh, si alguien no escucha la clase de Joan está [ __ ] porque el examen luego te revienta, o sea, no porque se de pensar, pero en cualquier caso, claro, eh, si tienen elementos como es, por ejemplo, el móvil de distracción, a mí no me conocen, de al menos de entrada no me conocen de nada y por tanto si yo tengo que competir con YouTube, con TikTok, con Instagram, he perdido ya [resoplido] de saque y he perdido. Entonces, bueno, hay reglas. el móvil modo avión encima de la mesa para con la pantalla va para abajo para que yo pueda ver las manos y que nadie toca y a partir de ahí entramos en el juego y bueno, eh a veces digo si tengo que hacer marionetas en la clase, haré
-
1:50:03
, obre el vídeo en una pestanya nova
marionetas, eh [carraspeo] la gente ya de por sí cuando entra en tu clase móvil modo avión, bueno, lo se lo explico el primer día, pero como algunos no escuchan eh se olvidan lo tengo que ir recordando cada cada día. Al final entramos en la en esa rutina y los otros profes también siguen el mismo método. No siempre, no siempre, pero yo pienso que que funciona porque al final consigues captar su atención. Pero bueno, también les digo [grito ahogado] y alguien, bueno, ahora los que nos están nos están viendo pensarán, la clase para mí es como un bueno, bien entendido es como un espectáculo. Yo tengo que captar la atención de la del alumno. Sí. El alumno cuando sale de la clase tiene que salir con la sensación de que estar escuchando allí el rollo que yo les clavo durante una hora, una hora y media les ha valido la pena para el próximo día volver y volver voluntariamente y hacer el esfuerzo de buah, he estado una hora, una hora y media sin mirar el Instagram y el TikTok. Ese es mi reto cada cada sesión. Y por eso soy muy paso, soy muy pasional y mi reto es conseguir eso. Lo que pasa es que buah, también queda porque me hago mayor, eh, cada vez cuesta más, eh, y a veces tiene la tentación de literal saltar por la ventana de eh no que pensaba que me iba a jubilar siendo profe y va a ser que no, pero ¿y los métodos de copiar han cambiado? O sí, vaya, ¿no? Y los exámenes con IA, que eso ya debe ser, mira, eh, el método de copiar más extendido actualmente es con inteligencia artificial, utilizando el el móvil, eh, los alumnos e hacen una foto de del examen, el que sea, sea sea escrito, sea una aparición, sea de cálculo, sea tipo test, se lo envían a la IA y la IA se lo hace todo ya por eso pero [ __ ] tú estás viendo al pavo, ¿no? Con el teléfono ahí haciendo una foto. Pero un examen tuyo es imposible que haga, ¿no? O sea, pero piensa que la universidad son exámenes de muchos alumnos, 60 alumnos, 70 alumnos, tiene 100 alumnos y aunque hay control mi universidad, yo aún no lo he detectado, quiero pensar que no, pero gente que viene con las gafas estas de Google que tienen las que tienen cámara con pinganillo y entonces tal es así que en las universidades públicas o privadas o mismo ahora en la selectividad pues ya se utilizan detectores de radiofrecuencia para chequear a los alumnos para [ __ ] [resoplido] no, no, porque hay alumnos que les decimos, no, bueno, todas las universidades, no puedes tener móvil con vosotros, dejadlo delante con vuestra mochila. Hay alumnos que vienen con dos móviles, el el de la abuela y el de la abuela, que es el que te enseña, hombre, lo dejo aquí, ¿eh? Y y al que hija de [ __ ] la abuela, ¿sabes? [risas] Ya, ya que mañana mañana te quedas sin móvil que tengo este de mate, ¿sabes? del pal. me preparas un café y te pillo el móvil y ya luego al mediodía te lo devuelvo. [risas] Y entonces, bueno, hay universidades que, bueno, más allá de este aparato que detecta electrofrecuencias, algunos están instalando. Ah, claro, tú cuando ves aparecer un niño de 18 años con un Nokia 3310 te mosqueas porque dices, "Este móvil no es tuyo, pavo." [risas] Claro, no. Y hay universidades, no es el caso de la nuestra, pero que están empezando a detectar eh detectores de metales como si fuera el aeropuerto y hacen pasar a los alumnos por ese por ese aparato, bueno, por ese detector, por ese arco antes de entrar a al al examen. Es buena también hay hay exámenes y exámenes, ¿no? Es igual porque o sea, un tipo test la guía te lo pule, pero por ejemplo los que tú nos hacías que eran todos de razonamiento, o sea, era folios en blanco y a explicar cosas. Sí. Bueno, eso la por mucho que te lo dicte, no va a gastar. Como los grupos son reducidos, yo acabo conociendo a las personas, ¿vale? Y lo que voy a decir va a parecer exagerado, pero si el el profesor conoce
-
1:53:59
, obre el vídeo en una pestanya nova
a sus alumnos, llega a este nivel de antes de hacer el examen, sabes más o menos quién te va a probar y quién te va a suspender, quién te va a sacar mejor o peor nota. Entonces, si alguien que le, digamoslo así, le cuesta o que no ha destacado demasiado durante el curso, sencillamente no porque no tenga talento, sino porque no ha dado un paro al agua. Sí, ese día hace una actuación eh eh magistrales, bueno, o ha estudiado un montón o ha copiado, ¿eh? Y entonces, bueno, yo me acuerdo una vez que me pillaron el segundo de Bup, tío, esta es buenísima. Es que es que ideas de chorlito, eh, clase de literatura, hermano Mendoza. Yo iba a los Maristas, hermano Mendoza, ¿sabes? Y el hermano Mendoza era eh era un tostón, o sea, esas clases de literatura eran infumables. Y además el tío se lo ocurraba muy poco del palo de eh lle llegaba al examen, ¿no? Y te tocaba pues yo que sé, eh Cervantes o no sé qué. Eh la pregunta era Cervantes, ¿sabes? [risas] La pregunta es Cervantes o o lo que fuera, ¿no? Entonces, claro, tú tenías que poner todo el [ __ ] capítulo del libro, ¿sabes? Y entonces eh había gente que hacía el cambiazo, ¿no? Porque tú te preparabas Cervantes, te preparabas Garcilaso de la Vega y te preparabas su [ __ ] madre y entonces tenías abajo tu carpetica con tus posit y decías cervantes, ¿sabes? [risas] Y entonces habías hecho el cambiazo, pero yo era tan perfeccionista y tan [ __ ] que copiaba exactamente literalmente todo el [ __ ] libro Comas incluidas con una letra caligráfica de la [ __ ] porque el tío este nunca ponía dieces y a mí me tocaba los [ __ ] y entonces yo dije, voy a calcarle el [ __ ] libro para que me ponga un 10. [resoplido] Total que había la historia esta que no ponía 10, que siempre en un examen prácticamente perfecto, él ponía un 8 y medio nueve y entonces eh aparece el hermano Mendoza y dice, "He de decir que por una vez en la vida he tenido que poner un 10, ¿sabes? [risas] Al señor Barrios, venga usted para aquí, explíquenos tal, es que yo, muy bien, muy bien, tal". El tío sabía perfectamente que había pegado un cambiazo de tal y el hijo de [ __ ] volve a poner otro examen tal y yo todo confiado voy, me [resoplido] pillaron de, vamos, fui para junio directico, ¿sabes? Barrios, pringado, pringado, [risas] ¿sabes? [resoplido] Y y yo yo todo contento que haya engañado al pavo y ha sacado un 10, ¿sabes? Luego fui para junio directamente y no me llevo para septiembre porque Dios no quiso. Ahí me tocó estudiar ya sabes. Me toco aprender. Bueno, cosas que pasan, tío. Ya, ya, ya, ya. Pero claro, ahora con la IA es que es otro mundo, tío. ¿Sabes? Es [ __ ] Y es como cuando te dejaban utilizar calculadora en el en el examen de mates, o sea, no dejar utilizar a la IA creo que no tiene sentido porque en la vida real la vas a poder utilizar. O sea, de hecho, yo creo que el examen debería ir de cómo cómo de resultado le sacas a la sabes Sí. De hecho, en algunos memorizar no si tiene mucho sentido, ¿ya? No, por ejemplo, nosotros tenemos en mi universidad en Abato Oliva tenemos un grado de inteligencia de negocios y en les enseñamos a programar y les enseñamos a utilizar la IA pero en el sentido proactivo que comentaba antes. No es yo le le escribo, le escribo el prompt y ya a ver qué me saca, sino es entender que hay detrás, cómo funciona para que la trabaje para ah para para ti y tu talento te lo haga te lo haga crecer. Y eso es importante en todas las formaciones porque, insisto, no se le puede poner portes al al campo y eh o les enseñamos a los alumnos en la universidad a utilizarla en beneficio propio, eh, y si no se lo enseñamos, lo aprenderán ellos y [resoplido] no
-
1:57:57
, obre el vídeo en una pestanya nova
siempre lo aprenderán de la mejor manera. Ya no entro solo en tema de copiar, donde sacarán el mejor partido o todo el partido que pudieran. Por tanto, tenemos esa obligación en en las universidades de integrar este conocimiento eh en su formación, igual que bueno, eh en su momento apareció internet eh eh y eso lo hemos acabado interiorizando, pues eh tan como tantas otras cosas, eh eso hay que hacerlo de esta manera. Bueno, muy bien. Pues, Joan, eh muchísima suerte con los alumnos a través de la pantalla. No podrás ahí gritar tanto, no no podrás ver quién es el [carraspeo] capo de la clase. No podrás subirte a la mesa. Uy, eh, eso se detecta rápido, ¿eh? Sí. Bueno, tienen que hablar, tienen que Siempre está el típico, ¿eh? Sí, sí, pero eh eso era muy pesado en clase, yo creo. [risas] No, no, no. Bueno, me cons unos que que preguntan y que tienen interés un pollón, eh, Yuan y esto Yan y no, pero eh eh o sea, no hay preguntas estúpidas. Es decir, el tonto es el que pudiendo preguntar no pregunta. Muy bien, Joan. Qué bien, ¿eh? Todos los que estáis en casa que siempre me [risas] decís, "El [ __ ] Eric, el [ __ ] Eric, el tonto, el tonto." Chuparos esa. Díselo, Joan, díselo, díselo. Que a mí me critican mucho por preguntar tonterías. El tonto es el que pudiendo preguntar no pregunta. Muy bien. Sí, ya está. Kil estado. Pues oye, [risas] con este con el mejor final imposible, amigo. Con este cierre increíble. [ __ ] Joan, te quiero en mi equipo, ¿eh, tío? [risas] Tú siempre conmigo, tío. Cuando quieras. Es Judas Team, ¿eh? Es Judas Team. Es Judas Team, amigo. Es Judas Team. Qué bueno. Muy bien. Pues, chico, eh, chico, chicos, muchas gracias por esta, por esta charleta. Dejaremos abajo, ¿no?, el enlace de para que se apunten a se pasen al directo del día 21, que ahí presentamos 21 de junio, eh, ahí hacéis la presentación de de los nuevos temas. Yes. 21 de Jun, [risas] amigo, muchas gracias a ti también. Sí, más hoy me estás explotando, hijo [ __ ] Hoy estás trabajando, pero bueno, para un día que trabajas a la semana tampoco va a pasar nada. Hacía tiempo que no trabajaba tanto y aún me queda otra, así que vete, vete colgando aquí. Ya lo podemos decir, ¿no? A lo mejor para hacer gancho. ¿Quieres hacer un cliff hanger? Sí. No quieres clip hanger, amigo. Esto esto es cómo domina el tío. Claro, tú dominas de bonos y tal. Ahora que habla raro es él. Claro, [risas] claro, no te entendemos, tío. Venga, haz un clip hanger, ¿no? Bueno, ahora se viene un cameo en Pizarra de José, ¿no? José va a haber ahí un careo José Elías versus Juan. Un de esto de gallos, ¿no? Juan de apellido. Ripoy. Ripoy. Joan Ripoy. Ripoy. No, Joan Ripoy. Ah, vale. Joan Ripoy. Digo, [ __ ] doble Ripoy. No, no. Joan Ripoy. Pues ahora va a haber una una pizarra con Jose [resoplido] que yo creo que más o menos se va a subir más o menos a la a la vez, ¿no? Por ahí debe ir. Pues gente de BV ahora a ver a José pizarreando. Que hace mucho que no hacías pizarras, amigo. Sí, sí, sí, sí. Vuelves a la pizarra. Vuelve la pizarra de José Elías. El retorno. El retorno. [risas] Habrá que desempolvar los retuladores. Espérate que funciones. Igual se han secado. Igual se te han secado. Yo me he traído los míos por si acaso. Bien. Bueno, son son para pintar en cristal. No sé si son para pintar. Ah, los probamos. Yo creo que sí. Son son de vereda. Que bien en las clases de Juan, o sea, traía una caja de 20 tizas de 20 colores distintos y era, o sea, era un espectáculo visual la pizarra de líneas de quería llamar la atención de los alumnos colores y como como simulando el TikTok pero en la pizarra. Ahí está Dalineano. Dalineano de chicos, un placer. Que vaya muy bien y nos vemos ahora en la pizarra con José. Gracias. Saludo fam. Ciao. Ciao.